Category: Απόψεις



barkiz1Χρειάστηκε να περάσουν 70 χρόνια προκειμένου να φτάσουμε σε συμβάντα που έχουν πολλές ομοιότητες, τηρουμένων των αναλογιών, με εκείνη την προμελετημένη σφαγή του 1944. Ομοιότητες αφορούν κυρίως την μεθοδολογία, αλλά και τα καταστροφικά αποτελέσματα, όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει –και πάλι– μία αριστεροκομμουνιστική κλίκα συνεπικουρούμενη, αυτή τη φορά, από τμήμα τής πάλαι ποτέ ενιαίας δεξιάς.

Μία πολύ σύντομη αναδρομή και συσχέτιση καταστάσεων, είναι δυνατόν να δείξει την πραγματική διάσταση μιας πραγματικότητας, που επανεμφανίζεται το ίδιο ζοφερή όπως και τότε.

Η ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έμεινε πιστή στους συμμάχους, από την πρώτη στιγμή μέχρι και την τελική ήττα από αυτούς (Άγγλους) και την συνθηκολόγηση, το ίδιο και οι σημερινοί επίγονοι (που το επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα). Επέρριπτε, βέβαια, τότε τις ευθύνες στους «γερμανοτσολιάδες», τους «ταγματασφαλίτες» κ.ά., ενώ τώρα οι «κακοί» είναι ο Σόϊμπλε, η Μέρκελ κλπ.

Συνέχεια


Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε στις 15/2/2008. Το είχα πεταμένο ανάμεσα σε άλλα αφού τότε που το έγραψα μου φάνηκε πολύ «προφητικό» και πίστευα ότι αυτά που έγραψα τότε μάλλον δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Διαψεύστηκα! Κάποια στιγμή θυμήθηκα ότι το είχα γράψει και έψαχνα από τον περασμένο Νοέμβρη να το βρω. Τελικά το βρήκα προχθές το βράδυ. Σκέφτηκα να το ανεβάσω στο blog, στην προσπάθειά μου να δείξω το γιατί αποφάσισα για μία ακόμη φορά να απέχω από την ψηφοφορία. Το γιατί να μην πάει κάποιος να ψηφήσει μπορεί να το διαβάσει και εδώ αν θέλει. Άλλωστε οι απόψεις μου για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι γνωστές και τις έχω καταθέσει γραπτά στα δύο κείμενα της «παράκαμψης», εδώ και εδώ αλλά και σε πολλά άλλα κείμενα που υπάρχουν σε αυτό εδώ το blog. Το κείμενο το ανέβασα χωρίς να αλλάξω τίποτα απολύτως. Το μόνο που έκανα ήταν το να προσθέσω συνδέσμους. Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι όποιος το διαβάσει δεν θα πιστέψει ότι γράφτηκε επτά χρόνια πριν, αλλά δεν με πειράζει και δεν με νοιάζει. Εξάλλου, οι υποστηρικτές του Προτάγματος της Αυτονομίας ήταν, είναι και θα παραμείνουν για καιρό, πιστεύω, πάντοτε στο περιθώριο. Χαίρομαι όμως που βασιζόμενος στα βιβλία και στα κείμενα των «δικών μου ανθρώπων», προσπάθησα να κάνω μία προφητική πολιτική ανάλυση τότε και κατάφερα να πέσω τόσο μέσα… σήμερα. Καλή ανάγνωση και την Κυριακή… καλό μπάνιο. Λέμε «ΌΧΙ» στην ψήφο.

Τσίπρας

{Το ΣΥΡΙΖΑ πριν από μερικές μέρες άλλαξε αρχηγό. Ο Αλέκος Αλαβάνος έδωσε τη θέση του στον Αλέξη Τσίπρα. Αμέσως ξεκίνησε μία «συζήτηση», γύρω από το νέο αρχηγό. Βασικό θέμα της συζήτησης ήταν το αν ο Τσίπρας είναι δημιούργημα των ΜΜΕ ή όχι. Παρουσιάστηκε ως κάτι «νέο», όντας ο ίδιος νεαρής ηλικίας, φέρνοντας λέει (μαζί με τα trendy ρούχα του) νέες ιδέες για την πολιτική, την κοινωνία κ.λ.π. .Όλα αυτά καλά είναι και μπράβο στο παιδί που κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε, και προσωπικά εύχομαι και κάποια μέρα να τον δούμε και αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Όχι δεν τα έχω χαμένα, αντιθέτως, έχω την βαθιά πεποίθηση πως για αυτόν ακριβώς το λόγο τα ΜΜΕ τον έφεραν εδώ που τον έφεραν. Όχι φυσικά για να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ενός κόμματος που οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση, αλλά για να γίνει αρχηγός σε ένα ακριβές αλλά πιο εξελιγμένο αντίγραφο του ΠΑΣΟΚ, που πολύ έξυπνα η ελίτ προσπαθεί να δημιουργήσει . Κατά την άποψή μου δεν τίθεται καν θέμα για το αν τα ΜΜΕ τον στηρίζουν, και το επιχείρημα σε αυτό είναι εξαιρετικά εύκολο να διατυπωθεί, και να ειπωθεί, αφού σε όλες τις «πεφωτισμένες δυτικές κοινωνίες» τα ΜΜΕ είναι αυτά που διαμορφώνουν γνώμη και ελέγχουν την σκέψη του κοινού. Το ερώτημα είναι γιατί να το κάνουν; Γιατί θέλουν τον Αλέξη; Σε αυτό θα προσπαθήσω να απαντήσω στο κείμενο που ακολουθεί. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν, κάτι που είναι λάθος για τέτοιου είδους κείμενα, απλά θέλω να προβληματίσω τον όποιον αναγνώστη.

Συνέχεια

Μνήμες.


πατρα 1«Αυτοί εκεί κάτω είναι αλλιώτικοι από μας. Είναι μουρλοί, που πα να πει για δέσιμο. Μερικοί είχαν πάει πιο νωρίς και καθόσανται χάμω στα σκαλιά τση εκκλησίας και παίζανε ζάρια. Όταν τσου είδε ο παπάς και άρχισε να γκαρίζει, του είπαν πως το κάνουν στη μνήμη του «Α» γιατί και αυτός ήτανε πολύ μεγάλη παιχτούρα. Κάποιοι άλλοι πιο πέρα λέγανε ιστορίες και γελάγανε πνιχτά, για τις πλάκες που είχε κάνει και τις αθάνατες ατάκες που είχε πει. Άσε που συνέχεια βλαστημάγανε και ο ένας έβριζε την αδερφή του άλλου, έτσι…, για πλάκα . Αυτό δεν ήτανε κηδεία, πανηγύρι ήτανε.»

Κάπως έτσι μιλούσαμε και κάπως έτσι γίνονταν οι κηδείες των φίλων τα χρόνια εκείνα. Τα παιδικά μου χρόνια. Το γέλιο και το κλάμα ήταν αδιαχώριστα. Οι άνθρωποι που έμεναν στην περιοχή πάνω από τα τελωνεία της Πάτρας ήταν «αλλιώτικοι». Έτσι μας αποκαλούσαν οι υπόλοιποι Πατρινοί, γιατί δεν μπορούσαν  να μας καταλάβουν. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε;

Συνέχεια

Χρυσή Αυγή : Οι ντόπιοι.


Στις μέρες που διανύουμε , οι άνθρωποι που δρουν για το κράτος αλλά στο όνομα της «πατρίδας , της θρησκείας , της ιστορίας και του πολιτισμού», δεν ονομάζονται «παρακράτος» . Η λέξη αυτή ξεχάστηκε όπως και πολλές άλλες . Το παρακράτος πολεμούσε πάντοτε τους εχθρούς που η εξουσία φρόντιζε να δημιουργεί ώστε να υπάρχουν αφορμές και να μπορεί να κάνει πόλεμο . Κάποτε ο εχθρός ήταν οι Εβραίοι , μετά οι κομμουνιστές και τώρα οι μετανάστες . Σήμερα , το παρακράτος είναι πλέον νόμιμο , έχει εκλεγεί από τετρακόσιες χιλιάδες , ίσως παραπάνω , ψηφοφόρους και έχει ονομασία : Χρυσή Αυγή.

Συνέχεια

Όχι άλλους τίτλους.


Πριν από μερικές μέρες , ο φίλος μου ο Γιάννης , τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα γιατί ναι μεν έχει διαφορετικές απόψεις από τις δικές μου αλλά τις στηρίζει με επιχειρήματα , διάβασε σε ένα κείμενό μου ότι αποκαλώ τους περισσότερους Έλληνες , «νεοραγιάδες» . Μου σύστησε λοιπόν να μην είμαι τόσο επιθετικός και να κάνω περισσότερη υπομονή . Σκέφτηκα , ότι μάλλον έχει δίκιο . Ίσως μερικές φορές να γίνομαι ανυπόμονος και να θέλω να φτάσω στον προορισμό μου αποφεύγοντας το ταξίδι . Ίσως δεν έχω δίκιο που συνεχώς γκρινιάζω για αυτήν την ακινητοποίηση της κοινωνίας απέναντι στα δεινά που της προκαλούν οι κυβερνώντες της . Μήπως τελικά πρέπει να σκεφτώ από την αρχή τί είναι τελικά αυτή η επανάσταση που θέλω ; αν μέσα από τα χρόνια έχει αλλάξει μορφή και δεν το έχω αντιληφθεί ;

Συνέχεια

Ο φόβος σώζει .


Η σιωπή της κοινωνίας , είναι το χαρακτηριστική πρακτική της γενιάς που συμπορεύεται με το μνημόνιο . Μία μερίδα ανθρώπων έχει επιλέξει ως μορφή δράσης την ακινητοποίηση. Σχήμα οξύμωρο: δρω διά της ακινητοποίησης . Καθοριστικό αποτέλεσμα της ακινητοποίησής τους εκτός από της σιωπή είναι και η τυφλή υπακοή. Τα δύο αυτά στοιχεία αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για όσους θέλουν να δράσουν . Ο τρόπος με τον οποίο δρουν οι «ακίνητοι» άνθρωποι , δεν είναι άλλος από αυτόν της χρησιμοποίησης των γραναζιών του φόβου και της αβεβαιότητας , πίσω από τα οποία κρύβονται . Την εθελοδουλία τους , σκεπάζει ο μανδύας της αβεβαιότητας ενώ η ανικανότητα να αποφασίσουν για το μέλλον τους σκεπάζεται από το πέπλο του φόβου . Συνέχεια


Είναι κάποιες στιγμές που έχω την αίσθηση ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Ένας λαός που ξεχνά τόσο γρήγορα , όσο γρήγορα θυμάται όταν τον συμφέρει . Βλέπω στην TV όλους αυτούς που πηγαίνουν και χειροκροτούν τους «βιαστές» τους . Βλέπω ακόμα να υπάρχουν μέσω των ΜΜΕ κάτι τύποι σαν τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο . Βλέπω ένα «λαό» να ασχολείται ακόμα με το «τί» θα ψηφίσει . Έναν «λαό» που μυαλό δεν βάζει . Έναν «λαό» που αφού δεν μπορεί να βρει μία καινούργια ιδέα , ένα καινούργιο πρόταγμα , μοιάζει να επιστρέφει ψυχαναγκαστικά στις βεβαιότητες που τον καταδίκασαν στη στέρηση των όποιων δικαιωμάτων είχε . Ένας «λαός» που επειδή αδυνατεί να γεννήσει μία καινούργια ιστορία , επαναφέρει μέσα από το μπαούλο του την ίδια , παλιότερη ιστορία , προκειμένου να επιβεβαιώσει  την ύπαρξή του . Συνέχεια


παράκαμψη η (ουσιαστικό) [ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ :παρακαμ (παρακάμπτω) -ψη]

  1. το προσπέρασμα κάποιου σημείου του κύριου δρόμου από άλλο δευτερεύοντα δρόμο
  2. (μτφ.) η αποφυγή, η υπερνίκηση εμπόδιων ή δυσκολιών με τέχνασμα ή επιτηδειότητα.

 Τα τελευταία δύο χρόνια , αυτό που έχουν καταφέρει , από τη μία η ανοχή των ανθρώπων και από την άλλη οι πολιτικοί αυτής της χώρας , είναι το να την οδηγήσουν στο μονοπάτι της καταστροφής . Όχι οποιασδήποτε καταστροφής , αλλά σε μία καταστροφή που δεν θα αφήσει πίσω της ούτε έναν για να την καταγράψει . Δεν θα υπάρξει κανείς , όχι από ανικανότητα ή εξαφάνιση , αλλά από φόβο .Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα βλέποντας τους ανθρώπους της να μην λένε με κανέναν τρόπο να αντλήσουν διδάγματα από το κοντινό παρελθόν και πολύ περισσότερο να εφαρμόσουν αυτά τα διδάγματα . Συνέχεια


Σήμερα το πρωί , εντελώς τυχαία έπεσα πάνω σε μία είδηση που ομολογώ ότι με τάραξε . Μία γιαγιά αυτοπυρπολήθηκε στη Ζάκυνθο . Διαβάζοντας την είδηση , καταλαβαίνεις αμέσως ότι επρόκειτο για μια γυναίκα που αν μη τι άλλο είχε αξιοπρέπεια . Ήταν ογδόντα ενός ετών . Υπάρχουν βέβαια πάρα πολλοί που αυτοκτονούν εξαιτίας της παρούσης οικονομικοκοινωνικής κατάστασης . Γιατί με πείραξε τόσο πολύ η αυτοχειρία μιας ηλικιωμένης ; Γιατί άντεξε τόσα δεινά στα ογδόντα ένα χρόνια που έζησε , αλλά δεν άντεχε άλλο το να είναι βάρος στους δικούς της ανθρώπους . Συνέχεια


Ο σημερινός κόσμος εμφανίζεται κυριολεκτικά αντεστραμμένος . Η οικονομική ηγεμονία έχει εκ των προτέρων καταστρέψει τις βεβαιότητες που γεννούσαν ελπίδες και προοπτικές . Πριν τα κοινωνικά κινήματα προλάβουν να δράσουν η οικονομική ηγεμονία έχει ήδη περάσει σε νέες σταθερές γι’ αυτήν αξίες . Οι πιο σημαντικές ίσως από αυτές είναι η θεαματική ενίσχυση της κυριαρχίας των αγορών απέναντι στους λαούς και η εσωτερίκευση των επιταγών της «κοινωνίας του θεάματος» από τους ανθρώπους . Αποτέλεσμα αυτών είναι η δημιουργία της πίστης , ότι η συγκεκριμένη κοινωνία μπορεί να αναπαράγεται δίχως καμία αντίπαλη ιδέα. Συνέχεια