Category: Άρθρα



Γράφουν οι Αθανάσιος Γεωργιλάς και Νικόλας Γκίμπης

Το ρολόι της πολιτικής δεν κυλά ποτέ με τον ίδιο χρόνο. Άλλοτε οι δείκτες του γυρνάνε τόσο αργά ώστε δίνουν την αίσθηση μιας ανυπόφορης στασιμότητας. Άλλοτε γυρνάνε πίσω και τότε είναι που η ιστορία γράφει τις πιο βάρβαρες σελίδες της και άλλοτε, όπως τώρα, τα γεγονότα χλευάζουν οποιαδήποτε προσπάθεια επιχειρεί να τα δαμάσει και να τα αναλύσει.

Το τι, ποιος και γιατί το έκανε θα αφήσουμε τον χρόνο να το αποκαλύψει. Επειδή όμως οι εξελίξεις απαιτούν από όλους μας να αναλάβουμε δράση και καθαρή στάση απέναντι τους, γράφουμε γιατί θέλουμε να επισημάνουμε πως από εδώ και πέρα οφείλουμε όλοι να κατανοήσουμε αυτό που έφτασε στο τέλος του και το νέο που πρέπει να αναδυθεί.

sculpture-18142_19201

Δεν είναι το δημοψήφισμα που προκαλεί πτωχευτικό γεγονός στη χώρα, αλλά είναι η πτώχευση που έφερε ante portas το δημοψήφισμα ως έξοδο διαφυγής από τις ευθύνες της κυβέρνησης.

§

Επί της αρχής, τα δημοψηφίσματα είναι σημαντικά εργαλεία άμεσης δημοκρατίας και ως τέτοια τα αντιλαμβανόμαστε. Όμως, αναγνωρίζουμε πως μπορούν κάλλιστα από μοχλοί κρίσης και υπέρβασης του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού να μετατραπούν σε σωτήρες του, όταν τα πράγματα φτάσουν σε αδιέξοδο για τον πρώτο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα δημοψηφίσματα χρησιμοποιούνται ως θεραπευτικές οδοί για ένα αναίμακτο coup d’état της εξουσίας. Όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου ο κος Τσίπρας παίζει τη λύρα του όχι για να χορέψει πεντοζάλη τις αγορές αλλά την ελληνική κοινωνία.

Συνέχεια

Advertisements

«Την επομένη ενός θανάτου σε μια οικογένεια, της κήρυξης ενός πολέμου σε ένα έθνος, το πεδίο των σκέψεων και των στοχασμών μας σίγουρα μετατοπίζεται, αλλά δεν παύουμε να είμαστε σε θέση να ανακαλούμε στην μνήμη εικόνες από τις προηγούμενες ημέρες και να γυρνάμε πίσω από την μια στην άλλη χωρίς να διακόπτεται η συνέχειά τους. Όποια και αν είναι η σοβαρότητα της κρίσης που διανύει μια κοινωνία, οι άνθρωποι συνεχίζουν να συναντώνται, να συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον, οι οικογένειες δεν διαλύονται ξαφνικά. Η καταστροφή και ο διαμελισμός μιας κοινωνίας δεν εμποδίζουν τα μέλη της να συμπεριφέρονται σαν να ανήκουν ακόμη σ’ αυτήν όσο διαρκούν οι τελευταίες εσωτερικές επιταγές της· αυτές όμως είναι και οι πιο πρόσφατες».
Maurice Halbwachs, Τα κοινωνικά πλαίσια της μνήμης

xifi1Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι άνθρωποι σκέπτονται μόνοι ακόμη και όταν ενθυμούνται ανακατασκευάζοντας συγκεκριμένες εικόνες του παρελθόντος; Μήπως τα «πλαίσια», δηλαδή η γλώσσα, ο χρόνος, ο χώρος και η εμπειρία, απαραίτητα για να αναγνωριστούν και να τοποθετηθούν κάπου οι αναμνήσεις, είναι τα «υλικά» που προσφέρει η κοινωνία;

Δίχως άλλο, η συλλογική μνήμη προϋποθέτει την αναφορά σε μια ομάδα της οποίας τα μέλη μοιράζονται παραδόσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στις περιπτώσεις, που η συλλογική μνήμη έχει ως «σημείο» αναφοράς την οικογένεια. Οι τεχνικοί της εξουσίας γνωρίζουν καλά ότι οι αποκλεισμένοι από την συλλογική μνήμη είναι δύο φορές σκλάβοι. Άνθρωποι με θρυμματισμένες μνήμες θα δεχθούν πιο εύκολα ότι υπάρχουν απαγορευμένες ιδέες και έπειτα θα οριστούν οι απαγορευμένες μνήμες ώστε να ελεγχθούν οι ενοχλητικές ιδέες.

Είναι, λοιπόν, δυνατόν η συλλογική μνήμη να διαλύεται σε κομματάκια και να ανασυγκροτείται στα εξ ων συνετέθη και μάλιστα εσαεί; Φαντάζει αστείο και μόνο να το σκεφτόμαστε. Η πραγματικότητα μοιάζει τότε «αδιαπέραστη από το φως της σκέψης», η δράση χωρίς συνάφεια και εμείς παραδομένοι στην «μαρμαρυγή αυτού που δεν έχει θεμέλιο και βάθος», μοιάζουμε με εκείνον που βρίσκεται «πεταμένος στην ανασφάλεια ενός χώρου, όπου δεν μπορεί να ζήσει, αλλά ούτε και να πεθάνει αυτός ο ίδιος», όπως γράφει ο Maurice Blanchot (Ο χώρος της λογοτεχνίας, Εξάντας 1994, το σχόλιο αφορά τον Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε από το ομώνυμο βιβλίο του Rilke), εκεί που ο θάνατος είναι ανώνυμος, η φτώχεια έχει οσμή και ο φόβος σκεπάζει τα πάντα… Συνέχεια


Βασίλης Μπογιατζής

κατάλογοςΤο 1996 οι εκδόσεις του «Ελεύθερου Τύπου» εξέδωσαν το –εδώ και καιρό εξαντλημένο– βιβλίο του Ραούλ Βάνεγκεμ, διακεκριμένης μορφής των Καταστασιακών και συντρόφου του Γκυ Ντεμπόρ, με τίτλο Το Τέλος της Εξάρτησης, προειδοποίηση προς τους μαθητές γυμνασίου και λυκείου. Η μπροσούρα του γάλλου καταστασιακού είχε κυκλοφορήσει το 1995 με πρωτότυπο τίτλο Avertissement aux écoliers et aux lycéens αποτελώντας δημόσια παρέμβαση στο τοπίο που διαμόρφωναν οι μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία της εποχής.
Πώς μου ήρθε τώρα ο Βάνεγκεμ στο μυαλό; Συναρτημένη η «έλευσή» του με τις εξελίξεις στην καθ’ ημάς Αριστερά, άλλοι θα μιλήσουν για αριστερίστικο αταβισμό κι άλλοι θα αναζητήσουν νέα τσιτάτα στον συγγραφέα της Επανάστασης της καθημερινής ζωής, η οποία τώρα μπορεί και να έχει μεταμορφωθεί σε συνταγές lifestyle. Συνέχεια


ΠΗΓΗ: left.gr

Οι Κούρδοι με το αίμα τους δεν διεκδικούν μόνο το δικαίωμά τους στην αξιοπρέπεια, αλλά υπερασπίζονται τις αξίες των όπου γης ελεύθερων ανθρώπων.

Στο Κομπάνι γράφεται η πιο πρόσφατη (αλλά δυστυχώς όχι η τελευταία) πράξη της συριακής τραγωδίας. Στα σοκάκια αυτής της πόλης του συριακού Κουρδιστάν διεξάγονται σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και τους κούρδους μαχητές των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG), της πολιτοφυλακής των Κούρδων της Συρίας. Κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος, κάθε σπίτι έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης, όπου οι Κούρδοι προσπαθούν με την αυταπάρνησή τους να αντισταθμίσουν τη στρατιωτική υπεροπλία των τζιχαντιστών.

kobaneleft

Στο Κομπάνι γράφεται η πιο πρόσφατη (κι ελπίζουμε η τελευταία) πράξη του κουρδικού δράματος. Αυτής της μακριάς αιματοβαμμένης πορείας του κουρδικού λαού για την κατάκτηση του αυτονόητου δικαιώματος στην αυτοδιάθεση. Έχουν αντιμετωπίσει τους πανίσχυρους στρατούς της Τουρκίας, του Ιράκ, του Ιράν και της Συρίας. Τώρα συγκρούονται με τους τζιχαντιστές, οι οποίοι, εκτός από φανατική πίστη σε μια εγκληματική ιδεολογία, διαθέτουν τον σύγχρονο αμερικάνικο στρατιωτικό εξοπλισμό που κατέσχεσαν στο Ιράκ, την εμπειρία από τους πολέμους σε Τσετσενία, Ιράκ και Λιβύη, καθώς και πακτωλούς χρημάτων από το συριακό πετρέλαιο και τους διεθνείς χρηματοδότες τους. Για μια ακόμα φορά, η κουρδική ελευθερία θα πρέπει να βουτηχτεί στο αίμα. Συνέχεια


Το κείμενο αυτό το βρήκα στο mail μου και το παραθέτω αυτούσιο .

ΠΗΓΗ: Πολιτική Οικονομία

 

του Νίκου Προγούλη

 

Όσο οι μνήμες μου είναι ακόμη ξεκάθαρες, θα ήθελα να καταγράψω με συνοπτικό τρόπο εμπειρίες και σκέψεις από τη 17ετή θητεία μου σε πολυεθνικές εταιρείες. Υπάρχουν φυσικά αναρίθμητοι “πολυεθνικάριοι” με πολύ πιο πλούσιες εμπειρίες από εμένα. Αυτοί θα θεωρήσουν κοινότοπα και καθημερινά τα όσα αναφέρω. Εδώ, απευθύνομαι κυρίως σε όσους αγνοούν τον εσωτερικό κόσμο των πολυεθνικών, αλλά και σε εκείνους που, χωρίς να τον αγνοούν, δεν τον είδαν απ΄τη δική μου σκοπιά.

Χωρίζω το κειμενάκι αυτό σε 5 μικρές ενότητες:

 

1. Ένα σύντομο προσωπικό ιστορικό, και ένας προβληματισμός: Τι σημαίνει “πολυεθνική” εταιρεία;

2. Μια ειδική κατηγορία πολυεθνικάριων: Οι πολίτες του κόσμου

3. Η αποτελεσματικότητα των πολυεθνικών

4. Εταιρικός πατριωτισμός και πλύση εγκεφάλου

5. Η αντιστροφή της ηθικής

Συνέχεια


Πριν από μερικές μέρες άκουσα στο ράδιο για τις αυτοκτονίες στην Γαλλική εταιρεία τηλεφωνίας λόγο της μεγάλης πίεσης που δέχονταν, αλλά και την πρόσφατη αυτοκτονία του ανθρώπου από τα Τρίκαλα , που έδωσε τέλος στη ζωή του εξαιτίας του ότι έμεινε άνεργος . Η αυτοκτονία βέβαια είναι το τελευταίο σκαλοπάτι μιας σκάλας που οι περισσότεροι άνθρωποι αναγκάζονται να ανέβουν μόνοι τους . Ταυτόχρονα σχεδόν , εμφανίστηκε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ και αποκάλεσε όλους τους Έλληνες τεμπέληδες , εξαιρώντας φυσικά τον εαυτό του . Καλό λοιπόν είναι μιας και ο ίδιος δεν γνωρίζει προφανώς κάποια στοιχεία που αφορούν στην ιστορική πορεία της εργασίας , και κυρίως της ηθικής της , να τον βοηθήσω να τα μάθει , μήπως και ξεφύγει κάποια στιγμή από το πηγάδι της ημιμάθειας.

Συνέχεια