barkiz1Χρειάστηκε να περάσουν 70 χρόνια προκειμένου να φτάσουμε σε συμβάντα που έχουν πολλές ομοιότητες, τηρουμένων των αναλογιών, με εκείνη την προμελετημένη σφαγή του 1944. Ομοιότητες αφορούν κυρίως την μεθοδολογία, αλλά και τα καταστροφικά αποτελέσματα, όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει –και πάλι– μία αριστεροκομμουνιστική κλίκα συνεπικουρούμενη, αυτή τη φορά, από τμήμα τής πάλαι ποτέ ενιαίας δεξιάς.

Μία πολύ σύντομη αναδρομή και συσχέτιση καταστάσεων, είναι δυνατόν να δείξει την πραγματική διάσταση μιας πραγματικότητας, που επανεμφανίζεται το ίδιο ζοφερή όπως και τότε.

Η ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έμεινε πιστή στους συμμάχους, από την πρώτη στιγμή μέχρι και την τελική ήττα από αυτούς (Άγγλους) και την συνθηκολόγηση, το ίδιο και οι σημερινοί επίγονοι (που το επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα). Επέρριπτε, βέβαια, τότε τις ευθύνες στους «γερμανοτσολιάδες», τους «ταγματασφαλίτες» κ.ά., ενώ τώρα οι «κακοί» είναι ο Σόϊμπλε, η Μέρκελ κλπ.

Όπως και στην περίοδο προ των Δεκεμβριανών του 1944 οι κομμουνιστές και οι λοιποί αριστεροί τής ηγεσίας του ΕΑΜ εγνώριζαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να λάβουν βοήθεια από την Ρωσία ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, έτσι και στην παρούσα περίοδο ενώ ήταν γνωστό και δεδομένο πως δεν υπάρχει περίπτωση να πάρουν κάποια βοήθεια από την Ρωσία, πως δεν υπήρχε κάποιο ουσιαστικό όφελος από τον τουρκικό αγωγό αερίου που ΘΑ περάσει(;) από τα εδάφη του ελλαδικού χώρου και πως δεν υπάρχει κάποια προοπτική ένταξης στους BRICS, τα αριστεροδεξιά παπαγαλάκια πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον αδαή, σκόπιμα απληροφόρητο και παραπληροφορημένο πληθυσμό.

Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο υποτιθέμενος αντίπαλος αφέθηκε να απλώσει τις δυνάμεις του ακόμη και κατά την διάρκεια της διαμάχης. Εν προκειμένω, αυτό συνέβη όχι μόνον κατά τα πέντε μνημονιακά χρόνια που προηγήθηκαν –μιας και διεκπεραιώθηκε από τις εμφανείς δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ,ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ) εξυπηρέτησης των «αντιπάλων»– αλλά και κατά το διάστημα της υποτιθέμενης πεντάμηνης «διαπραγμάτευσης», αφού η αριστεροδεξιά κυβέρνηση εκπλήρωνε τις απαιτήσεις των τοκογλύφων καταλήγοντας –αδειάζοντας τα ταμεία και τα όποια αποθεματικά υπήρχαν για να πληρωθούν οι τρέχουσες δόσεις πληρωμής δανείων –στην πρόταση για λήψη μέτρων 8 δισεκατομμυρίων ευρώ σε βάρος των κατοίκων του ελλαδικού χώρου. Αυτό το «στράγγισμα» δεν συνάδει ούτε με διαπραγμάτευση (όπου υποχρεωτικά αναστέλλονται οι πληρωμές προκειμένου να διαφανεί κατά πόσον θα επιτευχθεί συμφωνία), ούτε βέβαια δείχνει κάποιου είδους άρνηση του μνημονίου (που θα το «έσκιζε» ο Τσίπρας) και, βεβαίως, αποδέχεται την «βιωσιμότητα» του χρέους.

Εbarkizίναι γνωστό πως το ΚΚΕ μέσω του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του Ζαχαριάδη και της κλίκας του απέναντι στη Σοβιετία, οδηγώντας στην σφαγή και τον όλεθρο ολόκληρο τον πληθυσμό του Ελλαδικού χώρου. Οι τωρινοί διαχειριστές, αφού αποδέχτηκαν τα προηγούμενα μνημόνια, επί πέντε μήνες «διαπραγματευόντουσαν» την συμφωνία μέτρων, που προαναφέρθηκε.

Κι ενώ για την ολοκλήρωση της συμφωνίας δεν χρειάζονται παρά ορισμένα σημεία, η ελλαδική αντιπροσωπεία απεχώρησε και ανήγγειλε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Η ίδια μέθοδος ακολουθήθηκε και από την ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ το 1944.Την τελευταία στιγμή υπαναχώρησε στα όσα είχαν συμφωνηθεί με αποτέλεσμα να ακολουθηθεί η γνωστή διαδικασία: παραιτήσεις των υπουργών του ΕΑΜ, διαδήλωση στο σύνταγμα, ένοπλες συγκρούσεις και …καταστροφή.

Είναι επόμενο να τεθεί το ερώτημα: «Εντάξει τότε εξυπηρετούνταν τα συμφέροντα της Σοβιετίας, τώρα ποια συμφέροντα υπηρετούνται;» Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στα όσα προηγήθηκαν (που αναφέρθηκαν προηγουμένως), αλλά και στα αποτελέσματα που ακολούθησαν: Εξυπηρέτησαν τους δανειστές και ολοκλήρωσαν την καταστροφή προς όφελος των ιδίων. Έφεραν πιο γρήγορα το επόμενο μνημόνιο, έκλεισαν οι τράπεζες και τέθηκε σε εφαρμογή ο έλεγχος κεφαλαίων, άνοιξε ο δρόμος για πιο σκληρά μέτρα –ανεξαρτήτως αποτελέσματος του δημοψηφίσματος– και τέθηκαν επί τάπητος οι δυνατότητες για την πιθανή κυκλοφορία παράλληλου (και υποτιμημένου σε σχέση με το ευρώ) νομίσματος. Αυτό μεταφράζεται ως επιτάχυνση των διαδικασιών επ’ ωφελεία των δανειστών τοκογλύφων. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια χωρίς μασκαρέματα και προφάσεις.

Άλλωστε, το δίλλημα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου στην πραγματικότητα είναι πλαστό, αφού τίθενται σε ψηφοφορία δύο σχεδόν ίδιες προτάσεις, που επαναλαμβάνονται, με διευθετήσιμες τις μεταξύ τους διαφορές.

Συμπληρωματικά, ας ειπωθεί ότι οι παλινωδίες, τα ψέμματα, οι ασάφειες, η διγλωσσία, η εξαπάτηση, τα παχειά λόγια κ.λπ., είναι ο κοινός παρανομαστής της αριστερά, της κάθε αριστεράς, είτε βρισκόμαστε στο 1945 είτε στο 2015!

Ανεξάρτητα από ομοιότητες, που υπάρχουν, και τις διαφορές, οι οποίες είναι εύκολα διακριτές, υπάρχει μία δυνατότητα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη: Πως η αριστερά, κομμουνιστική ή μη– είναι ο πρόθυμος εξυπηρετητής των συμφερόντων της εκάστοτε κυριαρχίας και ο επιταχυντής στην διεκπεραίωση εκείνων των καταστάσεων που δεν θα τολμούσαν ούτε να τα συζητήσουν τα άλλα κόμματα. Για προσπαθήστε να φανταστήτε κλειστές τις τράπεζες επί των ημερών Σαμαρά-Βενιζέλου και το τι θα επακολουθούσε;

1945-2015. Ποιος είπε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και μάλιστα με τραγικότερο τρόπο;

Κι αυτοί που διαλαλούσαν και έγραφαν στους τοίχους, πριν από κάποιο καιρό, εκείνο το αξιοθρήνητο «Βάρκιζα τέλος»; Μήπως έγραφαν το προοίμιο για το καλωσόρισμα αυτού που θα επακολουθήσει, δηλαδή της νέας Συμφωνίας α λα Βάρκιζα;

Δημοσιεύθηκε από Ρομφαίος

Το κείμενο το πήρα από το Anarchy Press

 
Advertisements