Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε στις 15/2/2008. Το είχα πεταμένο ανάμεσα σε άλλα αφού τότε που το έγραψα μου φάνηκε πολύ «προφητικό» και πίστευα ότι αυτά που έγραψα τότε μάλλον δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Διαψεύστηκα! Κάποια στιγμή θυμήθηκα ότι το είχα γράψει και έψαχνα από τον περασμένο Νοέμβρη να το βρω. Τελικά το βρήκα προχθές το βράδυ. Σκέφτηκα να το ανεβάσω στο blog, στην προσπάθειά μου να δείξω το γιατί αποφάσισα για μία ακόμη φορά να απέχω από την ψηφοφορία. Το γιατί να μην πάει κάποιος να ψηφήσει μπορεί να το διαβάσει και εδώ αν θέλει. Άλλωστε οι απόψεις μου για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι γνωστές και τις έχω καταθέσει γραπτά στα δύο κείμενα της «παράκαμψης», εδώ και εδώ αλλά και σε πολλά άλλα κείμενα που υπάρχουν σε αυτό εδώ το blog. Το κείμενο το ανέβασα χωρίς να αλλάξω τίποτα απολύτως. Το μόνο που έκανα ήταν το να προσθέσω συνδέσμους. Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι όποιος το διαβάσει δεν θα πιστέψει ότι γράφτηκε επτά χρόνια πριν, αλλά δεν με πειράζει και δεν με νοιάζει. Εξάλλου, οι υποστηρικτές του Προτάγματος της Αυτονομίας ήταν, είναι και θα παραμείνουν για καιρό, πιστεύω, πάντοτε στο περιθώριο. Χαίρομαι όμως που βασιζόμενος στα βιβλία και στα κείμενα των «δικών μου ανθρώπων», προσπάθησα να κάνω μία προφητική πολιτική ανάλυση τότε και κατάφερα να πέσω τόσο μέσα… σήμερα. Καλή ανάγνωση και την Κυριακή… καλό μπάνιο. Λέμε «ΌΧΙ» στην ψήφο.

Τσίπρας

{Το ΣΥΡΙΖΑ πριν από μερικές μέρες άλλαξε αρχηγό. Ο Αλέκος Αλαβάνος έδωσε τη θέση του στον Αλέξη Τσίπρα. Αμέσως ξεκίνησε μία «συζήτηση», γύρω από το νέο αρχηγό. Βασικό θέμα της συζήτησης ήταν το αν ο Τσίπρας είναι δημιούργημα των ΜΜΕ ή όχι. Παρουσιάστηκε ως κάτι «νέο», όντας ο ίδιος νεαρής ηλικίας, φέρνοντας λέει (μαζί με τα trendy ρούχα του) νέες ιδέες για την πολιτική, την κοινωνία κ.λ.π. .Όλα αυτά καλά είναι και μπράβο στο παιδί που κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε, και προσωπικά εύχομαι και κάποια μέρα να τον δούμε και αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Όχι δεν τα έχω χαμένα, αντιθέτως, έχω την βαθιά πεποίθηση πως για αυτόν ακριβώς το λόγο τα ΜΜΕ τον έφεραν εδώ που τον έφεραν. Όχι φυσικά για να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ενός κόμματος που οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση, αλλά για να γίνει αρχηγός σε ένα ακριβές αλλά πιο εξελιγμένο αντίγραφο του ΠΑΣΟΚ, που πολύ έξυπνα η ελίτ προσπαθεί να δημιουργήσει . Κατά την άποψή μου δεν τίθεται καν θέμα για το αν τα ΜΜΕ τον στηρίζουν, και το επιχείρημα σε αυτό είναι εξαιρετικά εύκολο να διατυπωθεί, και να ειπωθεί, αφού σε όλες τις «πεφωτισμένες δυτικές κοινωνίες» τα ΜΜΕ είναι αυτά που διαμορφώνουν γνώμη και ελέγχουν την σκέψη του κοινού. Το ερώτημα είναι γιατί να το κάνουν; Γιατί θέλουν τον Αλέξη; Σε αυτό θα προσπαθήσω να απαντήσω στο κείμενο που ακολουθεί. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν, κάτι που είναι λάθος για τέτοιου είδους κείμενα, απλά θέλω να προβληματίσω τον όποιον αναγνώστη.

Τα τελευταία χρόνια και μετά την κατάρρευση του τείχους, υπάρχει μία άποψη για το τέλος των διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά. Άποψη που επικαλούνται κυρίως οι «υπάλληλοι» των ιδιοκτητών της κοινωνίας( ελίτ) που αυτοαποκαλούνται «πολιτικοί» και εγώ τους αποκαλώ «διαχειριστές». Ασχολούνται με την διαχείριση των κοινωνιών ενώ τυπικά… κυβερνούν. Η ατάκα τους είναι το «Όλοι παλεύουμε για μια δίκαιη κοινωνία». Βέβαια θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να μας αναλύσει κάποιος ποια είναι αυτή η δίκαιη κοινωνία και πως ορίζεται, αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο. Ο λόγος είναι προφανής: κανείς τους δεν θέλει μία δίκαιη για όλους κοινωνία, αλλά μια κοινωνία δίκαιη απέναντι στα συμφέροντα αυτών που την «κατέχουν». Δεν θα προσπαθήσω να αποδείξω αυτό που μόλις έγραψα γιατί απλά το γνωρίζουν και οι πέτρες.
Μέσα σε όλα τα ιδεολογικά ρεύματα που υπάρχουν τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχει και αυτό της σοσιαλδημοκρατίας. Μία ιδεολογία που έχει ως κύριο εκπρόσωπό της το ΠΑΣΟΚ (αυτοί προφέρουν την συγκεκριμένη λέξη συχνά πυκνά) και που τώρα στα καλά καθούμενα άκουσα και τον Αλέξη να μιλάει γι’ αυτό. Αν κάποιος διαβάσει κείμενα που έχουν σχέση με την σοσιαλδημοκρατία και είναι αριστερός, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με τα περισσότερα από όσα γράφονται σε αυτά. Ένας από τους βασικότερους θεμελιωτές της είναι ο αείμνηστος Νίκος Πουλαντζάς που δραστηριοποιήθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Μελετώντας το έργο του και παρατηρώντας την γενικότερη διαδρομή του στην αριστερά, καταλαβαίνεις αμέσως πως πρόκειται για έναν σημαντικό (άποψή μου) διανοούμενο, που προσπάθησε να ενσωματώσει τον Μαρξισμό στις σύγχρονες κοινωνίες. Ένας στρατευμένος πολιτικός διανοούμενος που πάλευε για αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «αριστερό ευροκομμουνιστικό ρεύμα». Θέλησε να «βρει» τους ιστορικούς όρους που πρέπει να συντρέχουν ώστε να επιτευχθεί η σύνθεση ανάμεσα στη δημοκρατία και το σοσιαλισμό . Δεν θα αναλύσω περισσότερο την σοσιαλδημοκρατία, απλά θα πω με πλήρη ευθύνη πως αυτό που πρεσβεύει απέχει πάρα πολύ από ό,τι πράττει το ΠΑΣΟΚ και διατείνεται ότι θα πράξει, το ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί κανένας δεν ζητά από τον Αλαβάνο τον Παπανδρέου ή τον Τσίπρα να μας εξηγήσουν τι είναι η σοσιαλδημοκρατία; Με το ίδιο σκεπτικό, γιατί οι δημοσιογράφοι δεν ζητούν σε κάποια από τις συνεντεύξεις που παίρνουν από τον Καραμανλή, να μας εξηγήσει τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Αν το κάνουν ο κόσμος θα αποκτήσει γνώση και κατά συνέπεια γνώμη. Η γνώμη δεν τους χρειάζεται. Στην «κοινωνία του θεάματος» δεν πρέπει να έχεις γνώμη. Ας επιστρέψουμε στα ΜΜΕ.

Είναι γνωστό πως μία μικρή ελίτ («οκτώ οικογένειες» που λέει και ο Τράγκας) κατέχει τα ΜΜΕ και τα χρησιμοποιεί ως μέσο ελέγχου και επιβολής απόψεων. (Χάριν συντομίας του κειμένου δεν θα αναλύσω το πώς επιτυγχάνεται αυτό, απλώς παρακαλώ στο εξής να θεωρηθεί δεδομένο) Ταυτόχρονα, ελέγχει την οικονομία της χώρας έχοντας στα χέρια της τεράστια κεφάλαια που καθορίζουν την πορεία της. Κεφάλαια που αύξησε με την συνδρομή του ΠΑΣΟΚ και του Σημίτη τα προηγούμενα είκοσι χρόνια. Αποτέλεσμα του ελέγχου και της επιβολής απόψεων είναι μία πολύ περίεργη άποψη περί δημοκρατίας: η εξουσία τους, στηρίζεται στο ποσό των ευρώ που κατέχουν, άρα οι επιλογές τους περιορίζονται μεταξύ εκείνων που κύρια δομούνται στη βάση πραγματικής συγκέντρωσης εξουσίας. Το σκεπτικό αυτό, είναι πλατειά αποδεκτό από όλους, ως η «δημοκρατική λύση» . Η φράση «δημοκρατική λύση» στηρίζεται στο ότι αφού τα ΜΜΕ είναι ιδιωτικά, υπάρχει πολυφωνία, σημαντικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας. Το ερώτημα είναι: μήπως η πολυφωνία που υπάρχει βασίζεται σε απόψεις προκαθορισμένου πλαισίου συζήτησης εξυπηρετώντας συμφέροντα της συγκεκριμένης τάξης; Π.χ. , όταν μιλάμε στην τηλεόραση για ιδιωτικοποίηση, συζητάμε τον καλύτερο τρόπο ιδιωτικοποίησης και μόνο, αποκλείοντας εξαρχής την περίπτωση της μη ιδιωτικοποίησης. Αλλά το ζήτημα της πολυφωνίας στην δημοκρατία είναι μία άλλη συζήτηση.

Εκεί που πρέπει να σταθούμε είναι στο ότι η ελίτ γνωρίζει πολύ καλά πως η Ελλάδα ανέκαθεν κυβερνιόταν από πρόσωπα και όχι από κόμματα και ιδεολογίες. Τα κόμματα στην Ελλάδα είναι προσωποπαγή, συνεπώς η ελίτ χρησιμοποιώντας τον «κοινωνικό μηχανισμό ελέγχου γνώμης», κομμάτι του οποίου είναι και τα ΜΜΕ, καθορίζει το «πρόσωπο» που εξυπηρετεί καλύτερα το σκοπό της. Τον όποιο σκοπό. Ο μηχανισμός συμπληρώνεται από διάφορους θεσμούς του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού φάσματος που μπορούν να διαμορφώσουν γνώμη στο κοινό, όπως καθηγητές πανεπιστημίου, συνδικαλιστές, «έγκριτους» πολιτικούς αναλυτές κ.λ.π. .Όλοι μαζί δημιουργούν Λόγο για συγκεκριμένο πρόσωπο, και μόνον για αυτό, με αποτέλεσμα ο «πολίτης» να αποδέχεται χωρίς ουσιαστική αντίρρηση το συγκεκριμένο πρόσωπο. Μην ξεχνάμε όμως το βασικό μας ερώτημα: γιατί τον Τσίπρα; Λίγο υπομονή και φθάνουμε .

Στις τελευταίες εκλογές (2007) το δικομματικό σύστημα ταρακουνήθηκε. Έχουμε την ουσιαστική διάσπαση του ΠΑΣΟΚ σε δύο στρατόπεδα, η ΝΔ πηγαίνει συνέχεια «προς τα κάτω», το ΚΚΕ ανέβηκε, το ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε και το ΛΑΟΣ μπήκε επιτέλους στη βουλή. Αν κοιτάξουμε πιο προσεκτικά θα δούμε πως στην πραγματικότητα, υπάρχουν, τυπικά τουλάχιστον, τρία μεγάλα στρατόπεδα: ΔΕΞΙΑ =ΝΔ +ΛΑΟΣ , Σοσιαλδημοκράτες(ο θεός να τους κάνει) = ΠΑΣΟΚ + ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερά – Αριστερά = ΚΚΕ. Ουσιαστικά όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα αλλά μία συνέχεια του νεοφιλελευθερισμού με διαφορετικό παρουσιαστικό. Οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ είναι πάντα οι ίδιοι, γιατί απλά είναι αυτοί που έχουν ταξική και κατ’ επέκταση κομματική συνείδηση. Έτσι το ποσοστό του είναι πάντα σχεδόν το ίδιο δηλαδή 5,5% – 6,5%. Το 8,15% στις τελευταίες εκλογές, δεν πρόκειται να το ξαναδεί. Η αύξηση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ψήφο διαμαρτυρίας και όχι στην πραγματική άνοδο του κομμουνισμού. Για τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ ισχύει απλά πως το 65% και πλέον των Ελλήνων ψηφοφόρων δεν τους θέλει. Συνεπώς θα πρέπει να προετοιμάσει τη διάδοχο κατάσταση της ΝΔ που δεν είναι άλλη από το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη.
Άρα το πρόβλημα της ελίτ είναι στο ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ, το να μπορέσει να διαχειρισθεί ένα 57% περίπου, το οποίο πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μικρότερη διαρροή προς το ΚΚΕ, αλλά και όσο το δυνατό μικρότερη απαίτηση για πραγματική κοινωνική αλλαγή. Γιατί, τυπικά τουλάχιστον, «κοινωνική αλλαγή» έχεις μόνο με αυτό το κόμμα, από ιδεολογία και μόνο, όντας το μοναδικό που μιλάει για αναδιανομή του πλούτου και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Συνεπώς αφού το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να διατηρήσει τους ψηφοφόρους του, που επιτέλους «ξύπνησαν», θα ανεβάσουμε ένα άλλο κόμμα που να εμφανίζεται αρχικά ως «κόμμα διαμαρτυρίας» και θα το χρησιμοποιήσουμε ως «κυματοθραύστη» της ροής ψηφοφόρων προς το ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα όμως, προς οποιαδήποτε προσπάθεια ουσιαστικής ρήξης με το ήδη υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Φυσικά, δεν μπορεί ένα πρωί να ξυπνήσουμε και όλη η Ελλάδα να είναι με το ΚΚΕ ή να κινείται συνειδητοποιημένα προς μία τέτοια ρήξη. Απλώς θέλω να πω ότι η ελίτ προστατεύεται από οποιαδήποτε αυθόρμητη και μη κατευθυνόμενη έκφραση διαμαρτυρίας με το να δημιουργήσει ένα κόμμα διαμαρτυρίας που αργότερα ως τέτοιο θα κυβερνήσει κιόλας. Η αυθόρμητη διαμαρτυρία ή ανυπακοή, θα οδηγούσε σε άμεση ρήξη με τα θέσφατα και όχι στην ρήξη της «ατέρμονης υπομονής» της χαλαρής αριστεράς του Τσίπρα και των φίλων του με τα σκουλαρίκια και τις μηχανές των διανοούμενων αξίας 10.000$!!
Προειδοποίηση: Η κοινωνική αλλαγή έρχεται αλλά δεν θα είναι αυτή που νομίζουμε!! Αρχίστε να αγοράζεται μπλούζες της εθνικής Αργεντινής, όσοι από εσάς αγαπάτε το ποδόσφαιρο. Άσχετο; Ο χρόνος θα δείξει.

Στο πρόσωπο του Τσίπρα βρέθηκε αυτός που αντιπροσωπεύει καλύτερα από τα υπάρχοντα πρόσωπα, το Φαντασιακό της υπάρχουσας νεολαίας που εν ευθέτω χρόνο θα αποτελέσει την επόμενη μεσαία τάξη. Εδώ θέλει η ελίτ να έχει λόγο, να μπορεί να την διαχειρισθεί, γιατί αυτή είναι η τάξη που στο μεγαλύτερο ποσοστό της αλλάζει ευκολότερα στρατόπεδο. Το ζητούμενο για την ελίτ είναι η «σταθερότητα». «Σταθερότητα» σημαίνει «τα πράγματα να μείνουν πολιτικά και κοινωνικά ως έχουν», να μην αλλάξει τίποτα. Αυτού του είδους η κοινωνική σταθερότητα απορρέει από τον τρόπο «διαχείρισης» της μεσαίας τάξης που είναι ικανή, αποκτώντας ένα συγκεκριμένο μέγεθος και αυτοπεποίθηση, να εξεγερθεί εναντίον αυτών που στην πραγματικότητα την δημιούργησαν. Σημαντικό κομμάτι της νεολαίας και σκαλοπάτι πριν τη μεσαία τάξη είναι και οι φοιτητές. Μην τους ξεχνάμε. Επάνω τους στηρίζεται κατά κύριο λόγο η «κοινωνική εξέγερση» που συντελείται στις μέρες μας. Ξεκίνησε από το ζήτημα της παιδείας και προχωρά με το ασφαλιστικό. Ο φοιτητής δεν μπορεί να εξεγερθεί ενάντια σε τίποτε αν πρώτα δεν εξεγερθεί ενάντια στις σπουδές του. Η αναγκαιότητα της εξέγερσης γίνεται λιγότερο αισθητή στον φοιτητή απ’ ότι στον εργάτη που εξεγείρεται αυθόρμητα ενάντια στις συνθήκες εργασίας του. Τα ΜΜΕ ανάγουν πάντα μία εξέγερση, στην «αιώνια εξέγερση της νεολαίας», στη «φλόγα» που ενυπάρχει σε κάθε γενιά. Φλόγα που σβήνει όμως όταν ο νέος θα ενταχθεί στη σοβαρότητα της παραγωγής εν όψει «συγκεκριμένων και αληθινών σκοπών». Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι κατέχοντες την εξουσία και δεν τους ενοχλεί καθόλου το να δημιουργήσουν ένα «διαφημιστικό μύθο», βαθιά συνδεδεμένο με το νεοφιλελευθερισμό, ως έκφραση του δυναμισμού του. Ο φοιτητής και γενικότερα ο «νεολαίος» είναι προϊόν της κοινωνίας που ζει όπως ακριβώς η Coca-Cola που πίνει για να ξεδιψάσει κατά την διάρκεια της πορείας, ή τα παπούτσια της Nike που φορά για να κλωτσάει τους μπάτσους. Εδώ κολλάμε και την, άγνωστη στο 70% του πληθυσμού που ψηφίζει, ιδεολογία της σοσιαλδημοκρατίας και προχωράμε προς την ανανέωση. Οι άνθρωποι έχουν μάθει να ψηφίζουν αυτό που βλέπουν και όχι εκείνο που πραγματικά πρεσβεύει αυτός που βλέπουν. Έτσι δομείται η κοινωνία του θεάματος, και μέσα σε αυτή μεγαλώνουμε.

Ξεκινάμε λοιπόν εμφανίζοντας ένα νέο «παιδί», για το οποίο τονίζουμε πρώτα απ’ όλα το γεγονός ότι είναι πρώην στέλεχος της ΚΝΕ. Δυστυχώς όμως ο κομμουνισμός δεν αντιπροσωπεύει «αυτό που» θα ήθελε ο Αλέξης για την κοινωνία και φεύγει, βρίσκοντας το λιμάνι του στο ΣΥΡΙΖΑ και την σοσιαλδημοκρατία. Νέος σε ηλικία, αρθρώνει νέο πολιτικό λόγο. Αυτό το τελευταίο είναι κατά τη γνώμη μου λίγο «απάτη». Δεν αρθρώνει «νέο πολιτικό λόγο», απλώς λέει τα ίδια πράγματα με διαφορετικό τρόπο, κρυμμένα κάτω από τον μανδύα της «νεότητας». Είναι πάντα ήρεμος και έχει αυτό το υφάκι της ειρωνείας που παραπέμπει στο «τι να μας πείτε τώρα όλοι εσείς οι τελειωμένοι;». Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το ότι οι πολίτες έχουν αρχίσει να απογοητεύονται από τις κυβερνήσεις, αλλά και με το ότι οι κοινωνίες αλλάζουν, (μία αλλαγή που πρέπει να αρχίσουμε να παρατηρούμε γιατί δεν είμαι και τόσο σίγουρος για το που θα οδηγήσει) πράγμα που δεν λένε να καταλάβουν οι καρεκλοκένταυροι πολιτικοί, δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για την εμφάνιση αυτού που αποκαλούμε «φαινόμενο Τσίπρα». Από πού θα τραβήξει ψήφους; Μα από το ΠΑΣΟΚ φυσικά. Όχι μόνο ψήφους αλλά και βουλευτές. Περιμένετε. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως σε μερικές μέρες τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσουν το 18-20% περίπου , ενώ ταυτόχρονα κάποια ή κάποιες εφημερίδες θα δημοσιεύσουν δημοσκοπήσεις που θα παρουσιάζουν την θέληση του «λαού» για συν – κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, κάτι τέτοιο δεν θα γίνει. Ο Αλέξης δεν έχει σκοπό να καεί μέσα σε μία τέτοια συγκυβέρνηση. Αυτό που θα ταίριαζε περισσότερο θα ήταν μία συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αφού αυτοί οι δύο αντιπροσωπεύουν αμιγώς τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Ο Αλέξης θα το κάνει αργότερα. Υπομονή.

Συνεπώς , το ζήτημα δεν είναι ο Τσίπρας, αλλά ο δικομματισμός , που σε καμία περίπτωση οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας, δηλαδή, η ελίτ, δεν θέλει να εγκαταλείψει. Αφού πλέον τα φοβικά επιχειρήματα του τύπου «μόνο όταν ένα κόμμα είναι στην εξουσία υπάρχει διαφάνεια και σταθερότητα» δεν πιάνει πλέον, ας αρχίσουμε να παρουσιάζουμε την αναγκαιότητα της ύπαρξης του πολυκομματισμού , και όταν με το καλό ο Καραμανλής αρχίσει να καταρρέει και τυπικά , θα φέρουμε στην εξουσία κυβερνήσεις συνεργασίας που θα αποτελούνται από κόμματα που θα θέλουν να σώσουν την πατρίδα, εκτός από το ΚΚΕ , συμπεριλαμβανομένου και του ΛΑΟΣ, που θα παραδώσει «γη και ύδωρ» για ένα οποιοδήποτε υπουργείο . Βέβαια θα ήθελαν το Παιδείας ή το Εθνικής άμυνας , αλλά μάλλον θα βολευτούν με κανένα…. Μεταφορών. Αλλά ακόμα και να μην είναι η ΝΔ και το ΛΑΟΣ στην συγκυβέρνηση και αναλάβει το ΠΑΣΟΚ, πάλι μία από τα ίδια θα είναι αφού και αυτοί θα κάνουν ότι προστάζει η Ε.Ε. και το αμερικάνικο κεφάλαιο, μιας και ο Γιωργάκης ακολουθεί τα βήματα του παππού του και του μπαμπά του. Αυτός, θέλει λίγο προσοχή. Έχω την αίσθηση ότι από αυτόν θα αρχίσουν όλες οι αλλαγές, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Μία αίσθηση έχω και τίποτε άλλο.

Τελειώνοντας, να πω ότι πρέπει να προσέξουμε πολύ τους Συριζαίους αφού οι ιδιοκτήτες θέλουν να τους φέρουν στην εξουσία, παρουσιάζοντάς τους, ως ευροκομμουνιστές, αριστερούς του μέλλοντος , αυτούς που ενδιαφέρονται για την δίκαιη κοινωνία και δεν πειράζει που ποτέ δεν μας λένε ποια είναι. Καλό είναι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε ουσιαστικά τις κοινωνίες να θυμόμαστε που και που εκείνον με τα μούσια , τον παλιοαναρχικό , τον Κροπότκιν , που έλεγε ότι…
«ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ , ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ». }

Advertisements