good byeΣτην πραγματικότητα εγώ δεν είμαι ειρηνιστής, δεν υπήρξα ποτέ τέτοιος και ο ειρηνισμός μου φαίνεται ένα συναίσθημα ευγενικό αλλά κενό. Η ειρήνη πρέπει να κατακτηθεί. Το να την αντιλαμβανόμαστε σαν συνθήκη είναι κάτι το επικίνδυνο, η ειρήνη μπορεί να είναι εργαλείο κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, θα υπάρχουν στιγμές στις οποίες ο πόλεμος και η αντίσταση είναι αναγκαίες για να είμαστε ελεύθεροι και να ζούμε με αξιοπρέπεια.

[…]Αν θέλουμε την ειρήνη, κοιτάμε ρεαλιστικά τί είναι ο πόλεμος. Η ειρήνη είναι ένας σκοπός, όχι μία συνθήκη. Είναι ένα αποτέλεσμα, όχι μία προϋπόθεση.[…] Ο πόλεμος ή είναι αντίσταση και επανάσταση ή είναι μία επιχείρηση εναντίον της αντίστασης και των πληθών.[…] ο πόλεμος δεν ξεκινά όταν ο ένας προσπαθεί να επιβάλλει την προσταγή, αλλά όταν ο άλλος αρχίζει να αντιστέκεται.

[…](Η Αριστερά): Δεν υπήρξε ποτέ ειρηνιστική! Ή ήταν επαναστατική ή χρησιμοποιούσε τον ειρηνισμό εργαλειακά, για να διεξάγει έναν πόλεμο αντίστασης και απελευθέρωσης.

[…]Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα του πολέμου και εκείνο της δημοκρατίας συνδέονται στον μάγιστο βαθμό. Δεν γίνεται πόλεμος στη δημοκρατία χωρίς συναίνεση. Ο Μακιαβέλι ήθελε αυτή η συνάινεση να είναι θυσιαστική, να γνωρίζουν όλοι σην κοινότητα τί σημαίνει να ζεις ή να πεθάνεις για την πατρίδα. Αν η δημοκρατία κάνει πόλεμο, το κάνει για να σταθεροποιήσει την ίδια τη δημοκρατία, για να διευρύνει και να μοιράσει καλύτερα τα πλούτη, για να εξυψώσει τη νεολαία της δημοκρατίας. Γνωρίζουμε σήμερα ποια πλευρά αυτών των αντιλήψεων είναι ουτοπική και σαν τέτοια υιοθετείται ενίοτε από αντιδραστικές κουλτούρες. Ωστόσο, αρκεί αυτό για να παγιωθεί η ιδέα ότι το πρόβλημα δεν είναι ηθικό, να κάνουμε ή να μην κάνουμε πόλεμο, αλλά το πώς και γιατί τον κάνουμε. Δεν είναι ένα σχέδιο επικυριαρχίας άλλων λαών το οποίο μπορεί να επιτρέψει στη δημοκρατία να κάνει πόλεμο, ούτε προληπτική άμυνα: οι έννοιες της αντίστασης και της δημοκρατίας (και κατά συνέπεια εκείνη του πολέμου) πηγαίνουν μαζί και νομιμοποιούνται στην πορεία.

[…]Υπάρχουν μορφές βίας αναγκαστικές, και κάπως δικαιολογημένες, όπως η βία στην απεργία. Το δικαίωμα της αντίστασης είναι θεμελιώδες, όπως άλλωστε εκείνο της ανυπακοής: πρόκειται για ριζικά δικαιώματα. Είναι η claim, η αξίωση, που επίσης βρίσκεται στη ρίζα του πραγματικού ειρηνισμού. Αυτή η αντίληψη της claim(αξίωσης), με όρους δικαιϊκούς γίνεται ολοένα και λιγότερο ατομιστική και ολοένα και περισσότερο κοινή στη βάση της διαπλοκής των claims, μεταξύ δικαιώματος στην αντίσταση και ανυπακοής. Και πρόκειται για ένα στοιχέιο παραγωγικό νέων θεσμών και νέων δικαιωμάτων.

[..] Οι αντιστάσεις δεν κατάφεραν ωστόσο να εκφράσουν μία ισχυρή κινηματική εναλλακτική και αυτή είναι η δραματική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα.


(Antonio Negri, Goodbye Mr Socialism, Ελευθεριακή Κουλτούρα, 2009, σελ. 38 έως 45)

(*Οι υπογραμμίσεις δικές μου όπως και ο τίτλος)

Advertisements