debord1. Άπασα η ζωή των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής προαγγέλεταιως μίααπέραντη συσσώρευση θεαμάτων. Ό,τι υπήρξε άμεσο βίωμα έχει απομακρυνθεί σε μία αναπαράσταση.

3. Το θέαμα παρουσιάζεται ταυτοχρόνως ως η ίδια η κοινωνία, ως ένα μέρος της κοινωνίας και ως όργανο ενοποίησης. Ως  μέρος της κοινωνίας είναι ρητά ο τομέας ο συγκεντρώνων παν βλέμμα και πάσα συνείδηση. Επειδή ακριβώς αυτός ο τομέας είναι διαχωρισμένος, είναι ο τόπος του εξαπατηθέντος βλέμματος και της ψευδούς συνείδησης. Και η ενοποίηση που επιτελεί δεν είναι τίποτε άλλο από την επίσημη γλώσσα του γενικευμένου διαχωρισμού.

5. Το θέαμα δεν δύναται να νοηθεί ως κατάχρηση ενός κόσμου της όρασης, ως το προϊόν των τεχνικών μαζικής διάδοσης των εικόνων. Είναι μάλλον ένα κοσμοείδωλο (Weltanschaung) που έχει καταστεί πραγματικό, εκφραζόμενο υλικά. Είναι μία θεώρηση του κόσμου που έχει αντικειμενοποιηθεί.

6. Το θέαμα, συλλαμβανόμενο στην ολότητά του, είναι ταυτοχρόνως η απόρροια και ο σκοπός του υπάρχοντος τρόπου παραγωγής. Δεν είναι ένα συμπλήρωμα του πραγματικού κόσμου, ένα επιπρόσθετο διακοσμητικό στοιχείο του. Είναι ο πυρήνας της έλλειψης ρεαλισμού της πραγματικής κοινωνίας. Κάτω από όλες τις ιδιαίτερες μορφές του, πληροφόρησης ή προπαγάγνδας, διαφήμισης ή άμεσης κατανάλωσης ψυχαγωγίας, το θέαμα συνιστά το σύγχρονο μοντέλο του κοινωνικά κυρίαρχου βίου. Είναι η πανταχού παρούσα επιβεβαίωση της επιλογής που έχει ήδη τελεσθεί εντός της πασραγωγής και η αντίστοιχη κατανάλωσή της. Μορφή και περιεχόμενο του θεάματος είναι ταυτισμένα με την ολική δικαιολόγηση των συνθηκών και των στόχων του υφιστάμενου συστήματος. Το θέαμα είναι επίσης η διαρκής παρουσία αυτής της δικαιολόγησης, ως κατοχή του κύριου μέρους του βιωμένου χρόνου εκτός της συγχρόνου παραγωγής.

(Guy Debord, Η κοινωνία του θεάματος, Διεθνής Βιβλιοθήκη, 2000, σελ. 13,14,15)

(*Ο τίτλος είναι δικός μου)

Advertisements