mpampa«Bene vixit is , qui potuit , cum voluit mori: Όποιος μπόρεσε να πεθάνει όποτε το ήθελε, έζησε μία καλή ζωή». Ιδού μία έξοχη απόφανση του Ποπύλιου Σύρου, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε αν την αντιστρέψουμε να συνοψίσει τον βίο του Γάλλου θεωρητικού και επαναστάτη Guy Debord. Όποιος έζησε μια καλή ζωή, μπόρεσε να πεθάνει όποτε το ήθελε. Πράγματι ο Debord έζησε μια καλή ζωή, μια πλούσια ζωή. Και πράγματι μπόρεσε να πεθάνει όποτε το ήθελε. Ήδη από την εφηβεία του θέλησε να είναι ένας διαλεκτικός, ένας άνθρωπος της υπέρβασης, του ξεπεράσματος. Οι σταθμοί του βίου του και του έργου του – πάντα αξεχώριστα στην περίπτωσή του-δείχνουν ότι θέλησε και μπόρεσε να υπερβεί τις κυρίαρχες συμβάσεις των καιρών του, θέλησε και μπόρεσε να υπερβεί όσους δεσμούς – είτε συναισθηματικούς είτε κοινωνικούς – απείλησαν την ελευθερία του, την οποία ήθελε αδιαπραγμάτευτη και, κυρίως, πρακτική, συγκεκριμένη, και όχι αφηρημένη όπως καμώνονται ότι τη θέλουν τόσοι και τόσοι κατ’ επίφασην υπέρμαχοί της – θέλησε και μπόρεσε να υπερβεί τις δεσπόζουσες και παντοδύναμες τότε, αυταπάτες μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου – τέλος, να υπερβεί τον ίδιο τον θάνατο, αρνούμενος να υποταγή στην αυθεντία του («και ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία…»τραγούδησε κάποτε ο ποιητής Dylan Thomas), αρνούμενος την αυθαιρεσία του θανάτου, αρνούμενος την ασχήμια του. Κάνοντας την στιγμή του θανάτου του ένα ακόμη ορόσημο του βίου και του έργου του. Κάνοντας την αυτοκτονία του μιαν όμορφη ευγενική χειρονομία, όπως είπε η πρώτη γυναίκα του, η Michele Bernstein, ένα όμορφο ευγενικό δώρο, όπως είπε η τελευταία σύντροφος της ζωή του, η Alice Becker-Ho.

(Γ.Ι. ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ , Guy Debord , Printa-Εκ βαθέων , 2001 , Σελ . 19-20 .)

*(Ο τίτλος είναι δικός μου)

Advertisements