Archive for Οκτώβριος 8, 2014



ακουΣε φοβάμαι ανθρωπάκο . Σε τρέμω , επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας . Σε φοβάμαι  επειδή το κυριότερο μέλημά σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου . Είσαι άρρωστος ανθρωπάκο , άρρωστος βαριά . Δε φταις εσύ γι ‘ αυτό , μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς . Θα ‘ χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου , αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου . Συνέχεια

Advertisements

sexΜε τον όρο εξουσία, νομίζω πως πρέπει καταρχήν να εννοούμε το πλήθος των σχέσεων δύναμης που ενυπάρχουν στο χώρο όπου ασκούνται και είναι συστατικές της οργάνωσής τους… το παιχνίδι που μέσα από αδιάκοπους αγώνες και συγκρούσεις τις μεταμορφώνει, τις ενδυναμώνει, τις αντιστρέφει… τα στηρίγματα που αυτές οι σχέσεις βρίσκουν αναμεταξύ τους έτσι που να σχηματίζουν αλυσίδα ή σύστημα, ή, αντίθετα τις αναντιστοιχίες, τις αντιφάσεις που απομονώνουν τη μία από την άλλη… τις στρατηγικές, τέλος, μέσα στις οποίες πραγματοποιούνται και που το γενικό τους σχέδιο ή η θεσμική τους αποκρυστάλλωση υλοποιούνται στους κρατικούς μηχανισμούς, στη διατύπωση του νόμου, στις κοινωνικές ηγεμονίες. Συνέχεια


stavroΔεν θα μπορούσα να ξεκινήσω αυτή την κατηγορία χωρίς να αναρτήσω πρώτα από όλα, κείμενο του Κορνήλιου Καστοριάδη. «Τα Σταυροδρόμια του Λαβυρίνθου» είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του και το κείμενο που ακολουθεί είναι μέρος του προλόγου :

«Μέσα στον κόσμο της ζωής μπορούμε να ρωτήσουμε , και να ρωτάμε γιατί…; ή τι είναι…; Η απάντηση είναι πολλές φορές αβέβαιη . Τι είναι αυτό το λευκό αντικείμενο εκεί κάτω ; Είναι ο γιος του Κλέωνος , λέει ο Αριστοτέλης , «…τούτω δε [το λευκό αντικείμενο] συμβέβηκεν υιώ Κλέωνος είναι».(Αριστοτέλης , Περί ψυχής , ΙΙΙ , 1,425α, 26-27). Δεν ρωτάμε όμως αυτό που ρωτάει ο Αριστοτέλης : τι είναι οράν , τι είναι αυτό που βλέπουμε , τι είναι αυτός που βλέπει ; Ακόμα λιγότερο ρωτάμε : τι είναι αυτό το ίδιο το ερώτημα και το ερώτημα εν γένει ;

Συνέχεια


(Από : Zygmunt Bauman , «Η εργασία ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι»)

Η εργασία στις μέρες μας θεωρείται κάτι αναγκαίο και δεδομένο . Οποιοσδήποτε απέχει από αυτήν , αθέλητα ή ηθελημένα , στιγματίζεται κοινωνικά και όχι μόνο . Στο κείμενο αυτό προσπαθώ να αποδώσω όσο το δυνατόν καλύτερα την ηθική της εργασίας, όπως διαμορφώθηκε μέσα στο χρόνο ,αλλά και το νόημά της όπως αυτό αποδίδεται σήμερα .

Αρχίζοντας το κείμενο , καλό είναι να δούμε μερικούς “κανόνες” που συνιστούν το νόημα της ηθικής της εργασίας .

1. Για να λάβεις πρέπει να δώσεις . (ρητή προϋπόθεση)

2. Δεν είναι ορθό να είσαι ευχαριστημένος με αυτά που έχεις .(ρητή προϋπόθεση)

3. Πρέπει να συνεχίζεις την εργασία σου ακόμα και όταν δεν αντιλαμβάνεσαι τι πρόκειται να σου προσφέρει . (εντολή)

4. Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να πουλήσουν την εργασία τους . Η εργασία είναι η φυσική κατάσταση ενός ανθρώπου . Η αεργία είναι αφύσικη . Ό,τι έχεις είναι αποτέλεσμα εργασίας του παρελθόντος . (Άρρητη υπόθεση)

5. Η μόνη εργασία που έχει αξία και αναγνωρίζεται , είναι αυτή που επιτάσσει μισθοδοσία . (Άρρητη υπόθεση) Συνέχεια