πατρα 1«Αυτοί εκεί κάτω είναι αλλιώτικοι από μας. Είναι μουρλοί, που πα να πει για δέσιμο. Μερικοί είχαν πάει πιο νωρίς και καθόσανται χάμω στα σκαλιά τση εκκλησίας και παίζανε ζάρια. Όταν τσου είδε ο παπάς και άρχισε να γκαρίζει, του είπαν πως το κάνουν στη μνήμη του «Α» γιατί και αυτός ήτανε πολύ μεγάλη παιχτούρα. Κάποιοι άλλοι πιο πέρα λέγανε ιστορίες και γελάγανε πνιχτά, για τις πλάκες που είχε κάνει και τις αθάνατες ατάκες που είχε πει. Άσε που συνέχεια βλαστημάγανε και ο ένας έβριζε την αδερφή του άλλου, έτσι…, για πλάκα . Αυτό δεν ήτανε κηδεία, πανηγύρι ήτανε.»

Κάπως έτσι μιλούσαμε και κάπως έτσι γίνονταν οι κηδείες των φίλων τα χρόνια εκείνα. Τα παιδικά μου χρόνια. Το γέλιο και το κλάμα ήταν αδιαχώριστα. Οι άνθρωποι που έμεναν στην περιοχή πάνω από τα τελωνεία της Πάτρας ήταν «αλλιώτικοι». Έτσι μας αποκαλούσαν οι υπόλοιποι Πατρινοί, γιατί δεν μπορούσαν  να μας καταλάβουν. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε;

Συνέχεια

Advertisements