Στις μέρες που διανύουμε , οι άνθρωποι που δρουν για το κράτος αλλά στο όνομα της «πατρίδας , της θρησκείας , της ιστορίας και του πολιτισμού», δεν ονομάζονται «παρακράτος» . Η λέξη αυτή ξεχάστηκε όπως και πολλές άλλες . Το παρακράτος πολεμούσε πάντοτε τους εχθρούς που η εξουσία φρόντιζε να δημιουργεί ώστε να υπάρχουν αφορμές και να μπορεί να κάνει πόλεμο . Κάποτε ο εχθρός ήταν οι Εβραίοι , μετά οι κομμουνιστές και τώρα οι μετανάστες . Σήμερα , το παρακράτος είναι πλέον νόμιμο , έχει εκλεγεί από τετρακόσιες χιλιάδες , ίσως παραπάνω , ψηφοφόρους και έχει ονομασία : Χρυσή Αυγή.

Είναι ο εχθρός εντός της κοινωνίας και εμφανίζεται πάντοτε όταν υπάρχει κρίση του πολιτικού συστήματος . Το βασικότερο όπλο του παρακράτους ήταν ανέκαθεν η πειθώ δια της βίας . Τώρα είναι «κόμμα» και δίνει την αίσθηση στην κοινωνία ότι είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα επειδή «δεν φοβάται κανέναν γιατί δεν εξαρτάται από κανέναν». Ο χρόνος της εμφάνισης του παρακράτους δεν είναι ποτέ τυχαίος και σήμερα η περίοδος που εμφανίζεται η Χ.Α. στο πολιτικό προσκήνιο και παρασκήνιο δεν είναι τυχαία . Όταν υπάρχει πολιτική κρίση και οι άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στον κοινοβουλευτισμό , που είναι αμιγώς ολιγαρχικό σύστημα , προκειμένου να μην αναζητήσουν έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης , το παρακράτος πιστοποιεί αυτό που τους λέει η εξουσία : ο πραγματικός υπαίτιος των δινών του «λαού» είναι οι μετανάστες(τώρα). Υπόρρητα όμως , μας λέει ότι εχθρός του λαού και υπεύθυνος για τα δεινά του , είναι όποιος διαφωνεί με τις εντολές του «έθνους», αφού η εξουσία εμφανίζεται ως «εθνικός» αντιπρόσωπος και η Χ.Α. ως προστάτης των εθνικών συμφερόντων . Οι λέξεις «πατρίδα» , «έθνος» , «ιστορία» που ήταν και αυτές ξεχασμένες από τις κυβερνήσεις για χρόνια και όποιος τις πρόφερε χαρακτηριζόταν ως «γραφικός» , χρησιμοποιήθηκαν ξανά , πρώτα από τον ΓΑΠ ως κυβέρνηση τότε , σε ομιλίες και διαγγέλματα , λίγες μέρες πριν μπούμε στο ΔΝΤ . Η Χρυσή Αυγή , έχει άμεση σχέση με την εξουσία , την πραγματική εξουσία , και αυτή η σχέση δεν είναι άλλη από το ότι αποτελεί το κρυφό και μακρύ χέρι της . Ο τωρινός πρωθυπουργός έχει πει σε ομιλία του στο Ζάππειο ότι πρέπει να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας», φράση που δίνει το ελεύθερο στη συγκεκριμένη οργάνωση να δράσει όπως αυτή νομίζει . Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τα χρήματά της αυξήθηκαν κατακόρυφα όπως ακριβώς και ο τηλεοπτικός της χρόνος . Αν όντος όπως οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες έλεγαν και συνεχίζουν να λένε , δεν έχουν ανάγκη τα ΜΜΕ , ποιος ο λόγος της τόσο συχνής τους παρουσίας σε αυτά ; Δεν πρέπει να ξεχνάμε και το κόμμα του Καρατζαφέρη που ήταν και αυτό ακροδεξιό και όχι μόνο είχε δικό του κανάλι αλλά οι βουλευτές του Γεωργιάδης , Βορρίδης , κλπ έβγαιναν στα ΜΜΕ σε καθημερινή βάση πρεσβεύοντας τις ίδιες ιδέες με τους τωρινούς τιμητές του «έθνους». Η όλη παρουσία της άκρας δεξιάς στα ΜΜΕ ως «κόμμα» ξεκίνησε από τότε. Και ο Καρατζαφέρης τότε και η Χρυσή Αυγή τώρα εμφανίζονται ως «η φωνή του λαού». Η φωνή των αδικημένων και των «αγανακτισμένων» . Εγώ ο ίδιος , πάτησα μεγάλη μπανανόφλουδα την περίοδο του Συντάγματος , την πρώτη μέρα που πήγα , όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε Χρυσαυγήτες και προσπαθούσα να «καταλάβω» τη Βουλή .

Η Χ.Α. κατάφερε κάτι πολύ σπουδαίο που διαφεύγει πιστεύω από πολλούς και που διέφευγε και από μένα μέχρι πρότινος : Η άκρα δεξιά κατάφερε να «εκδημοκρατίσει» τον φασισμό και να «φασιστοποιήσει» τη δημοκρατία . Στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που είναι μεγάλο χαρτί για τον νεοφιλελευθερισμό , έπεισε μία μεγάλη μερίδα ντόπιων ότι μόνον αυτοί έχουν δικαιώματα και κανένας άλλος αρκεί τα δικαιώματά τους να συμβαδίζουν με αυτά της ακροδεξιάς . Το γιατί τους χαρακτηρίζω «ντόπιους» και όχι «Έλληνες» ίσως φανεί παρακάτω . Από την άλλη πλευρά , ο ίδιος ο «λαός» ως τέτοιος , δυσκολεύεται να καταλάβει ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ιδεών μεταξύ της δημοκρατίας και του φασισμού και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση αυτά τα δύο να συνυπάρξουν . Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζουν αφ’ ενός μεν το γεγονός έλλειψης γνώσης επάνω σε πολιτικοκοινωνικά συστήματα , αφ’ ετέρου η εξαιρετικά κοντή μνήμη που αποδεδειγμένα πλέον διαθέτει ο λαός αυτός . Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αντιπαράθεση ανάμεσα στο σύνολο της κοινωνίας και την Χ.Α. σημαίνει αποδοχή της συγκεκριμένης ιδεολογίας ή έστω ενός μέρους της .

 Στο σημείο αυτό φτάσαμε από τη στιγμή που η «συναίνεση» στον πολιτικό χώρο ήταν τα τελευταία χρόνια το ζητούμενο με αποτέλεσμα να πάψει να υπάρχει στο φαντασιακό της κοινωνίας η πολιτική διαφορά , μέσα από τη οποία θα μπορούσαν ίσως οι άνθρωποι να ξεχωρίσουν το φασισμό από τις άλλες ιδεολογίες , αν και δεν θεωρώ τον φασισμό ιδεολογία . Η απαλοιφή της ιδεολογικής σύγκρουσης μεταξύ των κοινωνικών δυνάμεων οδήγησε στην παύση της πολιτικής εξέλιξης και σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ σταθεροποιήθηκε η ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού που εμπεριέχει τον φασισμό . Ο νεοφιλελευθερισμός νομιμοποιήθηκε επάνω στην «λαϊκή κυριαρχία»(εκλογές)και κάτω από την ομπρέλα της συναίνεσης (δεν έχουμε πλέον διαφορές , πρέπει να σταματήσει η σύγκρουση για το καλό όλων μας) . Η σαφής ύπαρξη του δημοκρατικού ελλείμματος που εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια δίνει την αίσθηση στους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει πραγματική δυνατότητα συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων αφού πρέπει μόνο να συμφωνούν και τίποτε άλλο . Εδώ εμφανίζονται τα ακροδεξιά κόμματα που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ανθρώπων που τους τα έκλεψαν οι πολιτικές ολιγαρχίες βασιζόμενες στις ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις . Δίνοντας οντότητα στον εχθρό (μετανάστες)και πολεμώντας τον (χρήση βίας) , διαμορφώνουν μια συλλογική μορφή ταύτισης . «Επιτέλους κάποιος κάνει κάτι». Ταυτίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα με τα «Ελληνικά» δικαιώματα στηρίζει τον ισχυρισμό ότι εκπροσωπεί το γενικό συμφέρον πέρα από πολιτικές παρατάξεις . Έτσι καταφέρνει να έχει περισσότερη υποστήριξη από όση πιθανόν πιστεύουμε .

Πολλές φορές μία μειοψηφία μπορεί να έχει εν δυνάμει πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι θα περίμενε κανείς μετρώντας κεφάλια στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης . Αυτό συμβαίνει επειδή η πλειοψηφία που απλώς παρακολουθεί αδρανής , διασκεδάζοντας με το θέαμα της καταστροφής των πάγκων μικροπωλητών «χωρίς άδεια» , τις επιθέσεις κατά αλλοδαπών ή το ότι αποδέχεται να παίρνει δωρεάν τρόφιμα μόνο και μόνο επειδή στην ταυτότητα αναγράφεται η ελληνική υπηκοότητα , στην πραγματικότητα είναι ήδη κρυφός σύμμαχος της μειοψηφίας . Στην περίπτωση αυτή , το σοβαρότερο είναι ότι η πλειοψηφία αρνείται να χρησιμοποιήσει την αριθμητική δύναμή της (που είναι η πραγματική δύναμη) για να εξουδετερώσει τους αντιπάλους της δημοκρατίας , γιατί κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει κάτι περισσότερο από το να «εκφράσει τον αποτροπιασμό του». Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι η πλειοψηφία αποδέχεται την εμφανέστατη κοινωνική βία η οποία σε πολλές περιπτώσεις , αν όχι σε όλες , οδηγεί σε πολιτική βία δηλαδή σε εμφύλιο πόλεμο . Άλλωστε το λένε και τα ίδια τα στελέχη της Χ.Α. «Έχουμε εμφύλιο», είπε ο Παναγιώταρος στο BBC .

Η πολιτική της συναίνεσης πέραν της δεξιά και της αριστεράς , δηλαδή η κατάργηση του συγκρουσιακού μοντέλου στην πολιτική , πρόσφερε ένα νέο και εύκολο μονοπάτι για την εγκατάσταση της ακροδεξιάς εντός της κοινωνίας και όχι πλέον εκτός αυτής , όπως ήταν μέχρι πριν από είκοσι περίπου χρόνια . Όσο και να θέλουν οι πολιτικοί να μιλούν για συναίνεση δεν μπορούν να την δημιουργήσουν χωρίς την χάραξη ορίων και τον ταυτόχρονο ορισμό ενός εχθρού . Η δημιουργία του εχθρού εξασφαλίζει την ύπαρξη του «εμείς» και κατοχυρώνει την συνοχή του , απέναντι στους «άλλους». Μία συναίνεση που υποτίθεται ότι καλύπτει τους πάντες δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν φτιαχτεί μία συλλογική ταυτότητα απέναντι σε σαφής διαχωρισμούς . Το «εμείς» στο φαντασιακό της κοινωνίας δεν μπορεί να πραγματωθεί χωρίς να πραγματωθούν ταυτόχρονα οι «άλλοι». Από τη μία μεριά λοιπόν βρισκόμαστε «εμείς» οι δημοκράτες και από την άλλη μεριά βρίσκονται οι «άλλοι», οι φασίστες . Βέβαια , αυτοί οι «άλλοι» δεν είναι μόνο φασίστες , είναι τα «άκρα» γενικώς . Είναι αναρχικοί , κομμουνιστές , κλπ , αλλά οι «χειρότεροι» είναι οι φασίστες . Η κοινωνία πρέπει να βλέπει το χειρότερο προκειμένου να συναινεί στο λιγότερο κακό . Οι φασίστες είναι οι μόνοι που δεν μιλούν ποτέ για τη δημοκρατία . Έτσι , αφού η πολιτική δεν έχει όρους σύγκρουσης , οι «άλλοι» δεν νοούνται ως πολιτικός αντίπαλος αλλά ως ηθική μάστιγα και συνεπώς απαιτεί ηθική καταδίκη και όχι πολιτική αντιμετώπιση . Αυτό είναι κάτι που βολεύει εξαιρετικά τα κόμματα αφού στην πραγματικότητα δεν έχουν πολιτική αντιπρόταση απέναντι στα καθημερινά και χειροπιαστά προβλήματα των ανθρώπων . Είναι πολύ πιο εύκολο να παρουσιάζεται η Χ.Α. ως ηθικός εχθρός που πρέπει να καταστραφεί , παρά ως πολιτικός αντίπαλος που πρέπει να νικηθεί στην πράξη. Αντίθετα , η Χ.Α. εμφανίζεται να πολεμά στην πράξη έναν απόλυτα ορατό εχθρό «τους ξένους» , που ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αδυνατεί να καταλάβει ότι είναι δημιούργημα του νεοφιλελευθερισμού. (Αυτό βέβαια είναι κάτι που δεν το γνωρίζουν καλά- καλά  ούτε οι ίδιοι οι Χρυσαυγήτες )Αυτή είναι πολιτική «υπέρ του έθνους» και την κάνει πράξη με απτά αποτελέσματα σε πολλές περιοχές της Αθήνας και όχι μόνο . Τα υπόλοιπα κόμματα πολεμούν έναν αόρατο εχθρό, τις αγορές και η πολιτική τους απέναντι στους «ξένους» δημιούργησε το «μεταναστευτικό πρόβλημα» . Πιστεύω λοιπόν ότι έχει κερδίσει κατά κράτος τη μάχη επάνω σε ένα εξαιρετικά σημαντικό πεδίο : το συμβολικό . (Εγώ κάνω , αυτοί δεν κάνουν). Ο πόλεμος ενάντια στους ξένους είναι επιτακτικός . Η επίκληση του εθνικού συμφέροντος εμφανίζεται πάντοτε επαρκής ώστε να δικαιώνει την αυτόβουλη προσφυγή στη βία με τη σύμφωνη γνώμη ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας . Η ηθική καταδίκη της Χ.Α. το μόνο που κάνει είναι να την δικαιώνει και να αυξάνει συνεχώς τους ψηφοφόρους της . Η μεγάλη απήχηση που έχει , οφείλεται στο ότι ο αποκλεισμός από τα «ελιτίστικα» κόμματα , ενισχύει την αντικαθεστωτική της εικόνα .

Στις περισσότερες χώρες που εμφανίστηκε ισχυρή η ακροδεξιά , υπήρξαν σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ως κυβερνήσεις που ταυτίστηκαν με τις μεσαίες τάξεις και έπαψαν να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων . Τα αιτήματα των τελευταίων θεωρήθηκαν οπισθοδρομικά με αποτέλεσμα οι λαϊκές τάξεις να αποξενωθούν από τα κόμματα αυτά και να τα αντιμετωπίζουν ως «φωτισμένες» ελίτ που δεν τους δίνουν καμία σημασία . Όταν στην Ελλάδα το Πασόκ μας λέει ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ο μόνος δρόμος και ότι πρέπει να υποταχθούμε στις εντολές του χειρότερου εκπροσώπου της , του ΔΝΤ , είναι φυσιολογικό οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους που υποστήριζαν Πασόκ ή που δεν ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι να στρέψουν την προσοχή τους σε όσους τους λένε ότι μπορούν να κάνουν κάτι γι’ αυτούς . Όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν με το χειρότερο τρόπο ότι η πολιτική δεν έχει πλέον την ικανότητα να δώσει λύσεις στα προβλήματα οργάνωσης του συλλογικού βίου και αρκείται μόνο να διασφαλίζει τις αναγκαίες συνθήκες αποπληρωμής ενός χρέους που η ίδια δημιούργησε , τότε πάνω στην απελπισία τους μπορούν πολύ εύκολα να γίνουν έρμαια των ταλαντούχων δημαγωγών . Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε , αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρά και ουσιαστικά το πρόβλημα της Χ.Α. , ότι προσφέρουν στον κόσμο μία ελπίδα και μία πίστη ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς . Πρόκειται φυσικά για ψεύτικες ελπίδες που στηρίζονται σε απαράδεκτους μηχανισμούς εντός των οποίων η ξενοφοβία κατέχει δεσπόζουσα θέση .

Μέσα από αυτό το κείμενο , σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να φανεί ότι απαλλάσσω από τις όποιες ευθύνες τους , τους ντόπιους . Δεν μου είναι πλέον εύκολο να χρησιμοποιήσω την λέξη «Έλληνες» γιατί δεν γνωρίζω ποιοι είναι τελικά οι «Έλληνες». Η Χ.Α. αντλεί σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της δύναμής της από το μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων , τώρα πια , οι οποίοι διατείνονται ότι είναι «Έλληνες» . Αντίθετα με άλλους φίλους και μη , μου είναι εύκολο να πιστέψω ότι όλοι αυτοί που ψήφησαν γνώριζαν εκ των προτέρων τι πήγαιναν να ψηφήσουν . Δεν πιστεύω ότι δεν γνώριζαν . Αυτό γιατί η δική μου μνήμη δεν είναι κοντή . Εγώ , όπως και άλλοι φυσικά , εκτός από το Δίστομο , τα Καλάβρυτα , το Χορτιάτη , την Καισαριανή , την Κρήτη και άλλα μέρη στα οποία αυτοί που χαιρετούσαν με το χέρι τεταμένο εμπρός , εκτέλεσαν κόσμο , θυμάμαι και τους Ταγματασφαλίτες . Οι Ταγματασφαλίτες χαιρετούσαν και αυτοί με το χέρι τεταμένο εμπρός και… ήταν ντόπιοι . Οι ντόπιοι αυτοί , υπηρέτησαν την Σβάστικα και ορκίζονταν στον Αδόλφο Χίτλερ . Εκτελούσαν μαζί με τους Ναζί τους «άλλους», αυτούς που πολεμούσαν τους κατακτητές . Επίσης θυμάμαι τους κουκουλοφόρους . Όχι αυτούς που πετούν μολότοφ σε μάρμαρα , αλλά εκείνους που πετούσαν ανθρώπινες ζωές μέσα σε ομαδικούς τάφους , δείχνοντας ανθρώπους με το δάχτυλο και χωρίς να μιλούν . Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Θυμάμαι τους μαυραγορίτες που προκειμένου να «κονομήσουν» έκλεβαν σπίτια για έναν τενεκέ λάδι . Και αυτοί ήταν ντόπιοι .  Θα θυμηθώ και τα στρατοδικεία που έβγαζαν αποφάσεις να εκτελεστούν όσοι πολέμησαν τους Γερμανούς ή να πάνε εξορία σε ξερονήσια . Και οι στρατοδίκες ήταν ντόπιοι . Για να μην αδικήσω όμως κανέναν θα θυμηθώ και τους κοτζαμπάσηδες . Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Επίσης , τους επιστάτες των κοτζαμπάσηδων που χτυπούσαν τους υποτακτικούς τους μέχρι θανάτου. Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Είμαι βέβαια υποχρεωμένος να θυμηθώ και το ρόλο της κεφαλής της εκκλησίας σε όλη την ιστορία αυτού του τόπου . Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Και για να έλθω ακόμα κοντύτερα , θυμάμαι αυτούς που πήραν τις μίζες από την Siemens και τους Ολυμπιακούς αγώνες . Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Θυμάμαι αυτούς που θησαύρισαν στο χρηματιστήριο εις βάρος των υπόλοιπων . Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Μπορώ να θυμηθώ και τα ΜΑΤ που άνοιγαν κεφάλια στις διαδηλώσεις χτυπώντας με το πίσω μέρος του κλομπ τους . Και αυτοί ήταν ντόπιοι . Για να μην μακρηγορώ , θυμάμαι αυτούς που μας έβαλαν στο ΔΝΤ. Και αυτοί ήταν ντόπιοι .

 Οι περισσότεροι από τους παραπάνω είναι πρόγονοι της Χρυσής Αυγής . Όχι βιολογικοί βέβαια αφού αν υποστήριζα κάτι τέτοιο θα έχριζα τον εαυτό μου αυτόματα Χρυσαυγήτη . (Εγώ δεν φοβάμαι να πω ότι η καταγωγή μου δεν συνδέεται αιματολογικά με αυτή του Αριστοτέλη αλλά ούτε και του Πλάτωνα . Αυτό αφήνω να το πιστεύουν οι οπαδοί της Χ.Α.)Είναι όμως ιδεολογικοί πρόγονοι και οι συνεχιστές τους έχουν πολλούς οπαδούς . Περισσότερους απ’ όσους πιστεύουμε εμείς που δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση με τέτοιους ντόπιους . Σε όλους αυτούς δόθηκε η ευκαιρία να βγάλουν στην επιφάνεια τα πραγματικά τους πιστεύω άφοβα και να τα βάλουν στη βουλή . Ο φασισμός είναι πλέον νόμιμος και αυτό γιατί ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία . Είναι νοοτροπία . Πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατάφερε να νομιμοποιήσει τη νοοτροπία ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας . Και οι φασίστες.. είναι ντόπιοι .

Η έννοια «Έλληνας» είναι πολιτισμική και όχι εθνολογική . Αυτό φυσικά είναι προσωπική άποψη , αλλά με αυτήν πορεύομαι . Θέλει πολλά καντάρια παιδείας για να καταφέρει κάποιος να γίνει πραγματικός Έλληνας και δεν έχει καμία σημασία αν η εθνολογική καταγωγή του είναι από τη Ζιμπάμπουε ή τις Φιλιππίνες ή αν η ταυτότητα γράφει Πακιστάν . Έλληνας σημαίνει το αντίθετο του φασίστα . Και τα δύο μαζί δεν μπορούν να υπάρξουν . Οι πραγματικοί Έλληνες γνωρίζουν ότι η δημοκρατία δεν επιβάλλεται όπως δεν επιβάλλεται και ο πολιτισμός . Αυτοί που μιλούν ελληνικά και ανεμίζουν περήφανοι τη σημαία της Ελλάδας δεν σημαίνει ότι είναι και Έλληνες . Αυτοί που καίνε τη σημαία της Ελλάδας δεν σημαίνει ότι δεν είναι Έλληνες . Οι κάτοικοι αυτού του τόπου , πήραν την ονομασία «Έλληνες» , από κεκτημένη ταχύτητα . Ακόμα και οι αυτοκρατορίες που είχαν κάποτε , δεν πέρασαν ποτέ στην ιστορία ως «Ελληνικές». Η μία ήταν του Μεγάλου Αλεξάνδρου γιατί αυτός την έφτιαξε (ολομόναχος έσφαξε τους μισούς κατοίκους του τότε γνωστού κόσμου) και η άλλη λεγότανε Βυζαντινή και συνεχίζει να λέγεται έτσι . Έχει ακούσει ποτέ κανείς για καμία «Ελληνική Αυτοκρατορία»; Δεν γνωρίζω την Ιστορία άλλων κρατών-χωρών αλλά πιστεύω ότι το να υπάρχουν τόσοι προδότες μαζεμένοι σε μία χώρα , μόνο εδώ συμβαίνει . Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα υπήρξαν αμέτρητοι προδότες και είμαι υποχρεωμένος να συμφωνήσω με τον Παναγιώταρο : έχουμε διαφορετικό DNA τελικά . Τι να κάνουμε ;

Advertisements