Εκεί που έλεγα ότι στις 29 Απριλίου θα γιόρταζα τα γενέθλια της κόρης μου , ξαφνικά με βλέπω να κάθομαι απέναντι από τηλεοράσεις , ραδιόφωνα και υπολογιστή , περιμένοντας το αν οι Έλληνες θα γράψουν μία ακόμα μαλακία στην κωμικοτραγική ιστορία τους . Το πρόβλημά μου βέβαια , είναι το ότι η ιστορία των Ελλήνων καλώς ή κακώς συνδέεται και με την δική μου ιστορία . Με το δικό μου μέλλον , αλλά και του παιδιού μου .

Ως γνήσιος “αμεσοδημοκράτης” (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός) δεν πιστεύω σε αυτού του είδους τις εκλογές . Ποτέ δεν πίστευα . Από την πρώτη (και τελευταία) φορά που ψήφισα και έριξα λευκό , είχα την αίσθηση ότι με κοροϊδεύουν . Τότε , στο τέλος της δεκαετίας του 80’ δεν είχα ιδέα από πολιτική και θεωρούσα ότι ήμουν από τους λίγους που δεν πιστεύουν σε αυτού του είδους τις εκλογές . Αργότερα , εξαιτίας του Κ. Καστοριάδη , έμαθα τί είναι πολιτική , πώς και από ποιούς πρέπει να ασκείται . Με το πέρασμα των χρόνων κατάλαβα ότι υπήρχαν κι άλλοι που πίστευαν στην άμεση δημοκρατία , αλλά το πρόβλημα ήταν και είναι το ότι είμαστε λίγοι . Λίγοι αριθμητικά εννοώ , προς αποφυγή παρεξηγήσεων .

Δεν έχω σκοπό να γράψω ένα κείμενο εναντίον της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας . Άλλωστε το έχω κάνει αρκετές φορές . Αυτή τη στιγμή όμως , η αλήθεια είναι ότι είμαι αρκετά μπερδεμένος και φοβάμαι . Φοβάμαι πως πάλι οι “πολίτες” θα εκλέξουν την ίδια κυβέρνηση , καθιστώντας ακλόνητο το καθεστώς που τόσα χρόνια τους εξέθρεψε . Από την άλλη πλευρά , φοβάμαι τον φοβισμένο άνθρωπο που ως γνήσιο θύμα των ΜΜΕ βλέπει την μόνη διέξοδο “στο πρόσωπο του βιαστή του , που του παρουσιάζεται τώρα ως σωτήρας” , όπως λέει και ο φίλος μου ο Στέφανος .

Το να πάω και να ψηφίσω , είναι ενάντια στα πιστεύω μου και στις αρχές μου , αφού κάνοντάς το , είναι σαν να αποδέχομαι ως σωστό ένα πολιτικό σύστημα , που συντηρεί υπόρρητα εδώ και δύο περίπου αιώνες , την ολιγαρχία . Από την άλλη πλευρά , αισθάνομαι πως αν δεν ψηφίσω , μπορεί και να νιώσω τύψεις που έμεινα άπραγος . Άπραγος απέναντι σε ένα έγκλημα που πρόκειται να συντελεστεί . Γιατί είναι έγκλημα το να βγει πρώτο κόμμα η ΝΔ με συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ . Αν συμβεί κάτι τέτοιο , θα είναι σαν να αποδεχόμαστε την πολιτική που έχει ακολουθηθεί τα τρία αυτά χρόνια . Και τότε… κλαύτα Χαράλαμπε!!

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετωπίζω , είναι ότι αν πάω τελικά να ψηφίσω , ποιον να ψηφίσω ; Υπάρχει ένα μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο , με μεγάλη γκάμα κομμάτων . Έχω όμως την αίσθηση πως τα περισσότερα από αυτά , δημιουργήθηκαν όχι γιατί είναι πραγματικά εναντίον του μνημονίου , αλλά για να διαμελίσουν το αντιμνημονιακό μέτωπο . Κάποιος σαν και εμένα που είναι έτσι κι αλλιώς εναντίον του κομματισμού , είναι λογικό να έχει μία καχυποψία . Αν οι αντιμνημονιακοί ψήφοι μοιραστούν σε δέκα κόμματα , τότε πολύ εύκολα το πρώτο κόμμα θα είναι η ΝΔ και δεύτερο σίγουρα το ΠΑΣΟΚ . Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά θα δούμε ότι τα κόμματα που δημιουργούνται προέρχονται κυρίως από πρώην πασόκους ή πρώην νεοδημοκράτες .

Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι η… αριστερά . Τί αριστερά είναι αυτή που το ένα τρίτο της θέλει έξοδο από την Ε.Ε. , το άλλο τρίτο της θέλει παραμονή στην Ε.Ε. αλλά όχι το μνημόνιο και το άλλο τρίτο της θέλει το δικό μου “τρίτο το μακρύτερο” ; Συγγνώμη κιόλας . Τρία κόμματα που δεν μπορούν ούτε για μία φορά , όχι μόνο να σταθούν στην κεφαλή μιας διαδήλωσης , αλλά να χωρίσουν “δυο γαϊδάρων άχυρα” .

Έτσι κι αλλιώς , κανένα κόμμα δεν με “εκφράζει” , όπως λένε και οι κομματόπληκτοι , αλλά μήπως πρέπει να ψηφίσω μιας και η ψήφος είναι το μόνο προς το παρόν όπλο που έχουμε ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό ; Τελικά , τί να κάνω ;

Advertisements