Οι μνήμες ζουν και μέσα στα αποκαΐδια . Κάποια στιγμή από μόνες τους εμφανίζονται . Πότε όμως ; Όταν θα είναι πια αργά ; Ή μήπως ποτέ δεν είναι αργά ; Ξαφνικά ανακαλύψαμε τους άστεγους . Ξεχάσαμε πως υπάρχουν εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια σε όλες ανεξαιρέτως τις πεφωτισμένες κοινωνίες της Δύσης . Τους βλέπαμε λίγο ή πολύ να περιφέρονται στους δρόμους των μεγαλουπόλεων , να ζητιανεύουν ή να κοιμούνται κάτω από γέφυρες . Τους κοιτάζαμε αλλά δεν τους βλέπαμε . Δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα έρθουν τόσο πολύ κοντά μας , σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα . Δεν γνωρίζαμε τί να κάνουμε .  Και να !! Ήρθε το radio Αρβύλα να κλάψει γι’ αυτούς , να λυπηθεί , και να συγκλονιστεί που τελικά ο αριθμός αυτών των ανθρώπων συνεχώς μεγαλώνει . Συγνώμη , αλλά πρέπει να διακόψουμε για διαφημίσεις .

Advertisements