Η αίσθηση παρουσίας του «νοήματος» , συνεχώς απομακρύνεται . Η πορεία απομάκρυνσής του από εμάς , ξεκίνησε πριν περίπου σαράντα χρόνια , όταν έγραψε γι’ αυτό , ο Κορνήλιος . Τώρα βρίσκεται κάπου και περιμένει την στιγμή που θα το καλέσουμε να επιστρέψει . Γνωρίζει πως το χάσαμε αλλά δεν το γνωρίζουμε εμείς . Η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε  ακόμα σε θέση να καταλάβουμε αν έφυγε μόνο του , αν το διώξαμε εμείς με τον τρόπο μας ή αν μας το έκλεψαν μία νύχτα καθώς κοιμόμασταν .

Κάθεται στη θέση του έξω από το ετερόνομα καθορισμένο «όλον» και περιμένει υπομονετικά να καταρρεύσουν τα τείχη . Τα τείχη όμως δεν πέφτουν καθόλου εύκολα γιατί έχουν βαθιά θεμέλια και είναι εξαιρετικά συμπαγή . Είναι δύο . Το ένα είναι φτιαγμένο από την ύλη της ιδιωτικοποίησης και το φτιάχνουμε εμείς . Το άλλο , που είναι πιο μεγάλο και με πιο βαθιά θεμέλια , το έφτιαξαν οι «Άλλοι» , αυτοί που κατασκεύασαν και το «όλον» . Το δεύτερο τείχος είναι φτιαγμένο από την ύλη των «αξιών» . Ξεκίνησαν να σκάβουν τα θεμέλιά του λίγο πριν γεννηθούμε ενώ τα τείχη σηκώνονται όλο και πιο ψηλά , κάθε φορά που θέλουμε να κοιτάξουμε από πάνω μήπως δούμε πουθενά το «νόημα» . Στόχος των «Άλλων» είναι κάποια στιγμή να κλείσουν και τα δύο τείχη σαν τρούλο από πάνω μας και να μας κρατήσουν για πάντα εντός τους . Μεταξύ των δύο τειχών , υπάρχει ο «μη τόπος» , το μέρος που όπου και να πας θα σε βρουν . Θα σε βρουν γιατί πηγαίνεις πάντοτε με την άδειά τους , και η άδεια που ζητάς τους δίνει το στίγμα σου . Το νερό που υπάρχει ανάμεσα στα τείχη , είναι βρώμικο . Όμως όταν εσύ θέλεις να το πιεις ή να κολυμπήσεις σε αυτό , παίρνει τη μορφή του «καθαρού» . Όμως είναι πάντα βρώμικο . Όποτε θέλεις μπορείς να επιστρέψεις πίσω στο «έσω» της ιδιωτικοποίησης , ή , σου επιτρέπεται να περπατάς πάνω στο τοίχος των «αξιών» , αλλά δεν μπορείς να περάσεις ποτέ στο «έξω» . Δεν θα σε αφήσουν οι «Άλλοι» , που φυλάνε καλά το τείχος γιατί έξω από αυτό υπάρχει το «νόημα» . Βρίσκεται όμως όντως έξω από τα τείχη;

Ζούμε σε μια κοινωνία για την οποία έχουμε όλες τις απαντήσεις . Έχουμε απαντήσεις για την οικονομία , την παιδεία , την υγεία , την πολιτική . Αυτό που δεν έχουμε είναι οι ερωτήσεις . Δεν κάνουμε ποτέ την κατάλληλη ερώτηση , την σωστή ερώτηση , γιατί είμαστε μια κοινωνία που έχει πάψει να διερωτάται  , να αναρωτιέται . Βγαίνουμε στο δρόμο , φωνάζουμε , και ζητάμε να φύγει το «μνημόνιο» , να το πάρουν πίσω μαζί με τα μέτρα που έχουν επιβάλει . Θέλουμε πίσω τα κεκτημένα μας , τη δουλειά μας , τη ζωή μας  .  Στην πραγματικότητα θέλουμε να γυρίσουμε πίσω στην κοινωνία και στην πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στις οικονομικές κρίσεις και στην φτώχεια γιατί είναι μια κοινωνία και ένα οικονομικό σύστημα που γεννά και αναπαράγει τη φτώχεια , την εξουσία , τον έλεγχο και τον αποκλεισμό γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς αυτά .  Κάτι τέτοιο δεν το θέλουμε . Αυτό όμως είναι η απάντηση . Είναι μία «αυτόματη» απάντηση που πηγάζει μέσα από την εμπειρική απόδειξη της καθημερινότητας . Άρα μας λείπει η ερώτηση : «τι κοινωνία θέλουμε ;» Δύσκολη ερώτηση θα πει κάποιος . Συμφωνώ. Τελείωσε ο καφές μου . Άσχετο ; Καθόλου . Μαζί με τον καφέ , τελείωσε και το κείμενο .

Advertisements