Στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει πάντα ένας προκαθορισμένος τρόπος , σύμφωνα με τον οποίο μπορούμε να περιγράψουμε τη βία : είναι εγκληματικές και τρομοκρατικές πράξεις , ή επεισόδια που «διασαλεύουν την τάξη» , ή ακόμα και διεθνής συρράξεις . Βέβαια , δεν μπορούμε να δώσουμε έναν ορισμό για κάθε ένα από αυτά , αφού ως «απλοί» άνθρωποι δεν γνωρίζουμε βαθύτερα το «αντικείμενο» . Καλό είναι λοιπόν να προσπαθούμε να δούμε τις πράξεις αυτές από μία μεγαλύτερη απόσταση προκειμένου να αντικειμενοποιήσουμε την πραγματικότητα .

Τα συναισθήματα που έχουμε για τους δολοφόνους των δύο αστυνομικών , ίσως δεν περιγράφονται επαρκώς ως ηθικά συναισθήματα . Εμπεριέχουν κάτι διαφορετικό , κάτι βαθύτερο . Η αντίδρασή μας είναι στην πραγματικότητα η ανθρώπινη ταύτιση με το φόβο και τον τρόμο των ανθρώπων που σκοτώνονται . Είναι η ταύτιση που νιώθουμε όλοι μας , και όχι μόνο αυτοί που υποχρεώνονται να θέσουν τη ζωή τους σε κίνδυνο στο όνομα οποιασδήποτε «αναγκαιότητας» . Είναι η συμπόνια που δείχνουμε σε ανθρώπους που στην καθημερινότητά μας , σχετίζονται με την υποβάθμιση και την καταπίεση . Δεν είναι όμως η ίδια με την ταύτιση απέναντι σε ανθρώπους που τοποθετούν τη ζωή τους εντός του πεδίου των ακραίων καταστάσεων .

Πως γίνεται ξαφνικά από «μπάτσοι» να γίνονται ήρωες ; Η αλήθεια , με μία πρώτη ματιά , είναι πως έκαναν με ευθύνη τη δουλειά τους . Αλλά τη δουλειά τους δεν κάνουν όταν σε σταματούν στο δρόμο και σου ζητούν «τα στοιχεία σου» ; Μήπως δεν κάνουν τη δουλειά τους όταν σου πετούν δακρυγόνα και σε χτυπούν με τα globs ; Γιατί ξαφνικά ορίσαμε την αξία της ανθρώπινης ζωής με οικονομικούς όρους ; «Πέθαναν για 1000 euro» , αποφάνθηκαν οι κοντυλοφόροι . Θα ήταν διαφορετικά αν έπαιρναν 10.000 euro ; Από πότε η ανθρώπινη ζωή μετριέται σε euro ;

Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι , υπάρχουν κάποιες αλήθειες που θεμελιώνονται στη βάση της ηθικής . Είναι οι αλήθειες που έρχονται στην επιφάνεια και μας οδηγούν στο να έχουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο αντίδρασης . Δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο αντίδρασης απέναντι σε εργατικά ατυχήματα . Αυτοί οι άνθρωποι που πεθαίνουν την ώρα της δουλειάς τους , μήπως δεν δουλεύουν το ίδιο υπεύθυνα με τους αστυνομικούς ; Σε αυτή την περίπτωση γιατί βγαίνουμε στο δρόμο και διαδηλώνουμε , κάνουμε απεργίες , συζητήσεις και διάφορα άλλα ; Διαμαρτυρόμαστε κυρίως εναντίον των εργοδοτών αυτών που χάνουν τη ζωή τους . Γιατί δεν κάνουμε το ίδιο και τώρα ; Ποιοι είναι οι «εργοδότες» αυτών των δύο άτυχων παιδιών ;

Η απάντηση είναι προφανής και εύκολη : το κράτος είναι ο εργοδότης τους . Λάθος !! Εμείς είμαστε οι εργοδότες τους . Εμείς είμαστε η κοινωνία εντός της οποίας ζούσαν και δρούσαν οι δύο αστυνομικοί , αλλά και οι δολοφόνοι τους . Ποιοι είναι το κράτος ; Μήπως είναι κάτι άυλο , χωρίς υπόσταση και θέση ; Το κράτος είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένες θέσεις , έχουν ονόματα και διευθύνσεις . Εμείς τους βάλαμε σε αυτές τις θέσεις και εμείς πρέπει να τους βγάλουμε από αυτές . Η ύπαρξη της μεγάλης εγκληματικότητας είναι αποτέλεσμα πολιτικής πρακτικής και δεν εμφανίστηκε ξαφνικά από τη μία μέρα στην άλλη . Υπάρχουν σημαντικοί λόγοι που πρέπει να υπάρχει εγκληματικότητα , και δεν πρόκειται αυτοί που διαχειρίζονται την εξουσία να αλλάξουν κάτι που τους αποφέρει τεράστια κέρδη . Αυτό όμως δεν είναι του παρόντος . Θα το εξηγήσω σε άλλο κείμενο . Ο έμμεσος διαχωρισμός που γίνεται μεταξύ αυτών για τους οποίους αξίζει να διαμαρτυρηθούμε (εργάτες) και αυτών που αξίζει απλώς να τους συμπονέσουμε (αστυνομικοί) είναι τεχνητός . Δημιουργείται μέσα από τους μηχανισμούς της «συστημικής βίας» και τα ΜΜΕ .

Η υγιής αντίδραση είναι αυτή που είχαμε στην κηδεία , με το να διώξουν οι συγγενείς και οι παρευρισκόμενοι τους πολιτικούς και να γιουχάρουν τους ανώτατους αξιωματικούς . Μία ξεκάθαρη αποδοκιμασία απέναντι στην εξουσία . Μα καλά , οι «μπάτσοι» στρέφονται κατά της εξουσίας ; Όλοι οι άνθρωποι απεχθάνονται στην πραγματικότητα την εξουσία είτε το θέλουμε είτε όχι . Αυτό που δεν έκαναν οι παρευρισκόμενοι , είναι το να γιουχάρουν και τους εαυτούς τους . Μία ξεκάθαρη αποδοκιμασία απέναντι σε εμάς τους ίδιους που ανεχόμαστε τόσα χρόνια τους ίδιους ανίκανους μαζί με τις ανάξιες πρακτικές τους , γιατί δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πως δεν τους έχουμε ανάγκη . Αν δεν πιστέψουμε στους εαυτούς μας , σε εμάς , στον ίδιο τον άνθρωπο , είναι μαθηματικός βέβαιο πως τα παιδιά αυτά δεν είναι τα τελευταία . Μπορεί αυτοί που θα φύγουν από τη ζωή ξαφνικά , να μην είναι αστυνομικοί , να είναι απλοί πολίτες που έφαγαν  μία αδέσποτη σφαίρα . Μπορεί να είναι διαδηλωτής που χτυπήθηκε από έναν αστυνομικό στο κεφάλι . Μπορεί να είναι ένας άλλος Γρηγορόπουλος . Τότε τι θα πούμε όλοι εμείς που ασκούμε κριτική από τους καναπέδες ; Θα πούμε πως οι αστυνομία δεν έκανε καλά τη δουλειά της και …. «πάει ο ανθρωπάκος» .

Άρα το συμπέρασμα είναι πως οι αστυνομικοί κάνουν καλά τη δουλειά τους μόνο όταν πεθαίνουν ; Αυτή την κοινωνία θέλουμε να αναπαράγουμε , το να δολοφονούνται αστυνομικοί , πολίτες , ή μήπως πρέπει να σταματήσουμε το διαχωρισμό και να αναρωτηθούμε αν πρέπει να σταματήσουμε τη δολοφονία ανθρώπων ; Η εγκληματικότητα δεν είναι παράγωγο αυτής εδώ της κοινωνίας και όχι κάποιας «άλλης» . Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε πως «ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για την ιστορία του» και ότι «οι τεμπέληδες δεν αλλάζουν την ιστορία , απλά την υφίστανται» .

Θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων .

 

Advertisements