Εδώ θα αποκτήσουμε τη σκληρότητα που θα μας συνοδεύει σε όλες τις μέρες της ζωής μας από εδώ και μπρος . Οι βολεμένοι δεν έχουν θέση ανάμεσά μας . Είναι απέναντί μας , άρα έχουμε πόλεμο . Τα χρόνια που θα έρθουν πρέπει να μας βρουν με τα όπλα στο χέρι . «Istum enim est bellum quibus necessarium , et pia arma ubi nulla nisi in armis spes est» : Ο πόλεμος ο οποίος είναι αναγκαίος είναι δίκαιος και καθαγιασμένα είναι τα όπλα όταν ελπίδα άλλη δεν υπάρχει παρά μόνο στα όπλα .

Θα γίνουμε λιγότερο αμείλικτοι άραγε , αν βρούμε ένα ήδη διαμορφωμένο εγχείρημα που να κρίνουμε άξιο να του αφιερώσουμε τις δυνάμεις μας ; Πρέπει μόνοι μας να φτιάξουμε το πρόταγμα που θα διευθύνουμε εμείς οι ίδιοι . Δεν θέλουμε άλλους ειδικούς , κόμματα ή συνδικαλιστές . Δεν υπάρχει τίποτε πάνω από εμάς που να αξίζει την εκτίμησή μας .

«Βολεμένους» , ορίζουμε αυτούς που βρίσκουν κάτι καλό ή αξιοσέβαστο μέσα σε αυτές τις κοινωνικές συνθήκες . Αυτοί που έχασαν το δρόμο που έλεγαν πως ήθελαν να ακολουθήσουν φωνάζοντας «Εδώ Πολυτεχνείο» . Άλλοι που εξυμνούν την επανάσταση της καθημερινής ζωής με άτολμες φωνές ή με τις στρατευμένες δεξιά και αριστερά πέννες τους , κρυμμένοι πίσω από την «ατάραχη σιγουριά της αστρονομικής παρατήρησης» .

Αν έχει κάποιος την ευκαιρία να συμμετάσχει σε μία τέτοιου «είδους» απόπειρα , ακόμα και αν απέφευγε τις σημαντικές καταστροφές  που την ακολουθούν , η θέση του δεν θα είναι και τόσο εύκολη . Η ζέστη και το κρύο αυτής της εποχής , δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ . Θα πρέπει κανείς να ανακαλύψει μόνος το πως θα ήταν να ζήσει μίαν επαύριο αντάξια μιας τόσο καλής αρχής . Αυτή την πρώτη εμπειρία της παρανομίας θέλεις να την συνεχίσεις για πάντα .

Έτσι , ελπίζω πως πυροδοτείται μία νέα εποχή αναφλέξεων , που κανένας από όσους ζουν τώρα δε θα δει το τέλος της . Θα έρθει η στιγμή που ένας αγγελιοφόρος , φορώντας άσπρη φόρμα εργασίας , μισοσκισμένη , ζωγραφισμένη με διάσπαρτες πινελιές μαύρου καπνού και αίματος , θα παραδώσει το μήνυμα στους κατέχοντες την εξουσία : Η ΥΠΑΚΟΗ ΠΕΘΑΝΕ.

Είναι σημαντική η διαπίστωση πώς ταραχές που προέρχονται από «ασήμαντους και εφήμερους» τόπους , όπως χαρακτηρίζονται για χρόνια από εμάς τους πεφωτισμένους ,  κλονίζουν τελικά την τάξη του κόσμου .

Όσο για μένα , μετάνιωσα για όλα αυτά που δεν έκανα και ομολογώ πως λυπάμαι όταν φαντάζομαι αυτά που θα μπορούσα να έχω κάνει , όντας αυτό το λίγο που είμαι .

Advertisements