«Τα τελευταία χρόνια η αστυνομία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, έχει μετατραπεί σε ένα ιδιόρρυθμο στρατιωτικό σώμα που θυμίζει στρατό κατοχής. Συναντάς αστυνομικούς πλήρως εξοπλισμένους εκεί που δεν χρειάζονται, π.χ. στο κέντρο της πόλης, και ποτέ εκεί που χρειάζονται. Το λέει και η Τρέισι Τσάπμαν σε ένα τραγούδι της. Η στολή τους πια δεν είναι προσδιοριστικό επαγγέλματος, αλλά στολή κομάντο. Έτσι όπως αστυνομοκρατείται η πόλη έχεις την αίσθηση πως υπάρχει παντού κάποιος επικίνδυνος αόρατος εχθρός. Ποιος είναι αυτός;» Πήρα το θάρρος να ξεκινήσω το κείμενό μου , χρησιμοποιώντας την εισαγωγή του κειμένου του κυρίου Περικλή Κοροβέση που υπάρχει στο site , Κουτί Πανδώρας – Uποψεις , γιατί πιστεύω πως έχει άμεση σχέση με τη συνέχεια αυτού του κειμένου αφού θα προσπαθήσω να απαντήσω στην ερώτηση που τίθεται .

Τον Απρίλιο του 2009 είχα δημοσιεύσει στο blog μου check media ένα άρθρο που αφορούσε στους σύγχρονους στρατούς . Η «Ελευθεροτυπία» στις 14-4-09 , είχε μέσα στα ένθετα της Le Monde και των New York Times δύο πολύ σημαντικά άρθρα στα οποία δεν αναφέρθηκε κανένας δημοσιογράφος στα δελτία ειδήσεων .

Το πρώτο ρεπορτάζ που αφορά στην Le Monde είχε τίτλο «Νέα πεδία μάχης με οδό και αριθμό» και αναφερόταν στην εκπαίδευση Γάλλων στρατιωτών για μάχες μέσα σε πόλεις . Τα τρία τέταρτα των πολέμων αυτή τη στιγμή διεξάγονται μέσα σε πόλεις έτσι κι αλλιώς . Βυρηττός , Γάζα , Μογκαντίσου , Καμπούλ κλπ . Από το 2005 υπάρχει εντολή σε δύο μονάδες κρούσης του Γαλλικού στρατού «να ενισχύσουν την εμπλοκή τους σε αστικές ζώνες , όποια και αν είναι η ένταση των εχθροπραξιών , διεξάγοντας ταυτόχρονα ανθρωπιστικές αποστολές προς όφελος του άμαχου πληθυσμού και απέναντι σε έναν αντίπαλο του οποίου ο οπλισμός και οι τρόποι δράσης συνεχώς εξελίσσονται». Παρόμοια εκπαίδευση κάνουν  τα Αμερικανικά , τα Γερμανικά και τα Βρετανικά στρατεύματα . Οι τελευταίοι εξαιτίας του IRA , ήταν και οι πρώτοι διδάξαντες . Η προσπάθεια αυτή έχει στόχο να εξοικειωθούν οι στρατιώτες με πολεμικές επιχειρήσεις μέσα σε πόλεις .

Τα δημογραφικά δεδομένα είναι αυτά επάνω στα οποία στηρίζεται η θεωρία του πολέμου σε κατοικημένες περιοχές:
1. Περισσότερες από ογδόντα πόλεις έχουν πληθυσμό πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους.
2. Είκοσι έξι πόλεις ξεπερνούν σε πληθυσμό τα επτά εκατομμύρια .
3. Το 2025 τα 2/3 του πλανήτη θα ζουν σε πόλεις ενώ το ποσοστό θα φτάσει το 85% το 2050. (τα στοιχεία παραθέτονται στην εφημερίδα).

Το ρεπορτάζ των NY Times μας έγραφε για την προσπάθεια των Αμερικανών να εντάξουν στο στρατό τους όσο το δυνατόν περισσότερους μετανάστες . Μέχρι πρότινος στο Αμερικανικό στρατό είχαν δικαίωμα κατάταξης μόνο οι Αμερικανοί πολίτες . Από το Φεβρουάριο του 2009 έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται να καταταγούν και μετανάστες που βρίσκονται νόμιμα στις ΗΠΑ. Φυσικά σε πρώτη φάση δεν παίρνουν οποιονδήποτε αλλά αυτούς που είναι μορφωμένοι και με …μεταπτυχιακά τουλάχιστον . Οι στρατηγοί τώρα , λένε πως η πολυπολιτισμικότητα είναι αυτή που θα δυναμώσει τον Αμερικανικό στρατό . Σίγουρα !!

Αν αποδεχθούμε τα δημογραφικά στοιχεία , φτάνουμε εύκολα στο συμπέρασμα πως όσο αυξάνεται ο πληθυσμός μιας πόλης , τόσο αυξάνονται και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι , καθώς και αυτοί που ζουν μέσα στην ανέχεια και στη φτώχεια . Ανάμεσα στους αποκλεισμένους , μεγάλο ποσοστό είναι οι μετανάστες . Είναι επίσης γνωστό πως οι περισσότερες κινητοποιήσεις ξεκινούν από “αυτές” τις ομάδες ανθρώπων . Π.χ. στη Γαλλία πριν μερικά χρόνια τα προάστια πήραν φωτιά από την “εξέγερση” των εκεί κατοίκων , όπως και στο Los Angeles μερικά χρόνια πριν , περιοχές κατά βάση υποβαθμισμένες , στις οποίες κατοικούν κυρίως μετανάστες αλλά και όχι μόνο .

Με την παγκόσμια κρίση να βρίσκεται σε «πλήρη ανάπτυξη» ,  τα αντικοινωνικά και αντιεργατικά μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνώντες παγκοσμίως , τη μεγάλη οικονομική πίεση που δέχονται τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα , μοιάζει βέβαιο πως κάποια στιγμή μια εργατική διαδήλωση θα εξελιχθεί σε ένα γενικό αντιεξουσιαστικό ξέσπασμα των ανθρώπων εναντίον των κυβερνώντων και του “βίου” (με την έννοια του Φουκώ) που τους υποχρεώνουν να διάγουν . Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τους εξουσιαστές , πράγμα που φυσικά γνωρίζουν . Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «κυβερνώντες» ή «πολιτικοί» , γιατί τα τελευταία είκοσι και πλέον χρόνια , η εξουσία έχει διαχωριστεί εντελώς από την πολιτική .

Διαβάζοντας προσεκτικότερα τα παραπάνω κόκκινα γράμματα , βλέπουμε πως η εντολή είναι να ενισχυθεί η εμπλοκή , «όποια και αν είναι η ένταση των εχθροπραξιών». Αυτό το «όποια» στην πραγματικότητα σημαίνει «όποτε χρειασθεί» και αυτό θα το κρίνει αυτός που διαχειρίζεται το στρατό . Με δεδομένη τη στράτευση μιας μερίδας μεταναστών που έχουν μεγαλύτερο πολιτισμικό και συμβολικό κεφάλαιο από τους “άλλους” σχηματίζεται εκτός των άλλων ,  ένα εξαιρετικά σημαντικό δίκτυο πληροφοριών  που μπορεί να ελέγξει εκ των έσω και να προλάβει οποιαδήποτε κινητοποίηση ή να την καταστείλει εν τη γενέσει της.

Το ιστορικό πέρασμα των κοινωνικών μορφών από την “πειθαρχική κοινωνία” στην “κοινωνία του ελέγχου” , θεωρώ πως αρχίζει να μπαίνει σε έναν “τρίτο δρόμο” , αυτόν της “κοινωνίας της  καταστολής” . Ο κοινωνικός αποκλεισμός εκ των πραγμάτων , αφορά συνεχώς και μεγαλύτερο ποσοστό πληθυσμού άρα μεγαλύτερο απόλυτο αριθμό με βάση τα δημογραφικά στοιχεία . Ο μεγάλος αριθμός των «ξένων» που δημιουργεί η ίδια η κοινωνία , δεν μπορεί πλέον να ελεγχθεί και το αντιεξουσιαστικό ξέσπασμα θα μετατραπεί σε εξέγερση (χωρίς εισαγωγικά). Σε μία τέτοια περίπτωση , διόλου απίθανη , το κράτος μπορεί να επικαλεσθεί το “jus ad bellum” (δικαίωμα διεξαγωγής πολέμου) , με το πρόσχημα ότι κινδυνεύει η πολιτική του ανεξαρτησία αφού τέτοιες κινητοποιήσεις χρεώνονται συνήθως σε αντιεξουσιαστές ,αναρχικούς ή αριστερούς . Με αυτόν τον τρόπο βάζει πολλές κοινωνικές ομάδες στο ίδιο καζάνι , προκειμένου να πείσει τους «νοικοκυραίους» πως κινδυνεύει η ασφάλειά τους . Άλλωστε κάθε φορά που γίνονται διαδηλώσεις ή κινητοποιήσεις από μία κοινωνική ομάδα , όλοι σπεύδουν να μιλήσουν για επίθεση στη δημοκρατία , όπως έγινε με τους αγρότες που εμπόδιζαν «την ελεύθερη διακίνηση των προϊόντων» όπως κάποιοι με την κατάληψη των πανεπιστημίων εμποδίζουν την «ελεύθερη διακίνηση των ιδεών». Πάντα παρεμποδίζεται η «ελευθερία»!! Φυσικά και θα υπάρξει ένας μεγάλος αριθμός πολιτών που θα συμφωνήσει με κάτι τέτοιο , αρκετά μεγαλύτερος από ότι φαντάζεται κάποιος . Ένας τέτοιος πόλεμος παρουσιάζεται πάντα ως “δίκαιος” από την κυβέρνηση αλλά και από τα ΜΜΕ . Αποθεώνεται ως ηθικό εργαλείο και ταυτόχρονα ανάγεται σε τετριμμένη πρακτική . Μην ξεχνάμε πως στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 , υπήρξαν πολλοί καλοθελητές που ζητούσαν το στρατό στο δρόμο και η συζήτηση για κάτι τέτοιο στα ΜΜΕ δεν ήταν ασήμαντη . Τέτοιοι καλοθελητές έχουν την υποστήριξη πολιτών ,   που εκλαμβάνουν το χαρακτήρα μιας τέτοιας πράξης ως απλή αστυνόμευση , νομιμοποιώντας την εξουσία αφού θεωρούν πως επιτελεί το καθήκον της απέναντι στη “δημοκρατία”. Αυτοί άλλωστε θα αποτελέσουν τον άμαχο πληθυσμό . Αυτό το είδος του πολίτη δέχεται ευχάριστα να θυσιάσει την ελευθερία του στο όνομα της ασφάλειας .

Χρησιμοποιώντας τη δικαιολογία των «τρομοκρατικών επιθέσεων» , η αστυνομία «υποχρεώνεται» να εμφανίζεται και να κυκλοφορεί σαν στρατιώτης έτοιμος για πόλεμο . Ταυτόχρονα είναι οι ίδιοι που μπορούν να σταματήσουν έναν πολίτη στο δρόμο , χωρίς λόγο , ή να τον συλλάβουν προληπτικά , όποτε θέλουν ή όποτε η εξουσία τους επιτρέπει . Έτσι , δεν συλλαμβάνονται ποτέ προληπτικά , οι οπαδοί των ομάδων, αφού «ανήκουν» στους κατέχοντες την πραγματική εξουσία η οποία δεν επιτρέπει στον κάθε υπουργό να κινηθεί εναντίον της .

Συνεπώς ο «εχθρός» από τον οποίο πρέπει να μας προστατέψει η αστυνομία και ο στρατός πλέον , είναι ο οποιοσδήποτε κινητοποιηθεί με στόχο τη «διεκδίκηση». Οποιαδήποτε διεκδίκηση , ακόμα και αυτή της διατήρησης των κεκτημένων . Αυτά είναι τα πρώτα που πρέπει να προστατέψουμε γιατί αυτά είναι και τα πρώτα που θέλουν μας καταργήσουν : τα κεκτημένα !!

Advertisements